Een tafellaken

Zes weken na mijn geboorte, 2e kerstdag 1945, vertrekt mijn vader naar Nederlands Indië.
Er zijn daar mannen nodig om voor de wederopbouw van onze koloniën.
Van bouwen heeft hij verstand , dat is zijn vak.
Met zijn avontuurlijke instelling, het vooruitzicht van een goed salaris en een goede carrière, weet hij wat hij moet doen.
Een warrige tijd daar in het verre Oosten.
In Indië zijn de Britten de baas en de Republiek Indonesië is geproclameerd.
Nederland probeert daar voorzichtig weer voet aan de grond te krijgen.
Op Nieuw Guinea zijn de Amerikanen de bezettende macht.
Mijn vader wordt vanuit Batavia door gestuurd naar Hollandia in Nieuw Guinea.

Van het werk dat hij denkt te moeten doen, bouwen, komt niets terecht.
Hij voert allerlei klusjes uit voor de Amerikanen, waarbij hij in korte tijd jeeps, vrachtwagens en motoren leert rijden.
Veel meer is het niet.
Rommel van hot naar her rijden.
Zoals het spannende, het vervoeren van nitroglycerine, een nogal licht tot ontploffing te brengen explosiemateriaal.
Het bevalt hem helemaal niet, hiermee leer je niets, laat staan dat je er carrière mee kan maken.

Hij verzoekt om andere werkzaamheden die beter passen bij zijn vak.
Na een jaar in Hollandia te zijn geweest kan hij, het gezin volgt natuurlijk, naar Semarang op Java, waar hij aan het herstel van de haven kan werken.
De tocht wordt gemaakt met de KPM, een boottocht van een dag of veertien.
De Amerikanen zijn zich aan het terugtrekken uit Nieuw Guinea, en verkopen allerlei goederen die in Hollandia zijn opgeslagen. Mijn ouders kopen veel linnengoed van heel goede kwaliteit. Niet het spul voor soldaten maar het linnengoed voor de generale staf van Mac Arthur.

 

Alles wordt keurig in koffers gepakt en er wordt gezorgd dat deze niet zomaar open zijn te krijgen. Tijdens de tocht van Hollandia naar Semarang worden de koffers, in het ruim van het schip, nog een paar keer gecontroleerd.
Ze hebben het idee dat ze het mooi voor elkaar hebben.
In Semarang aan gekomen is de teleurstelling groot. Bij alle koffers is de bodem er uit gesneden en al het waardevolle linnengoed eruit gehaald.
Er is alleen één kist die intact is gebleven. Daarin zitten alleen onze eigen kleren en een damasten tafellaken van de Amerikaanse marine.
Hen resteert alleen het genoegen dat heel misschien de beroemde generaal Mac Arthur gedineerd heeft aan een tafel waarop dit tafellaken lag.
Het tafellaken heeft daarna elke kerst dienst gedaan, de traditionele maaltijd werd genoten met zicht op het Amerikaanse marine wapen.

Het laken bestaat nog steeds, maar is nu in ruste.

13 gedachtes over “Een tafellaken

  1. Je blog tot nu toe eens helemaal kunnen lezen. Boeiend. En ik houd wel van deze schrijfstijl. Dat tafellaken had wel een herinnering die je er met de wasmachine niet uit krijgt….
    Hartelijke groet, Coby

  2. @Bart: Er zijn gelukkig nog meer overlevenden uit de periode overgebleven.
    @Coby: Dank je wel, op de HBS was mijn opstel nooit meer waard dan een 3. Ben blij dat er toch waardering is voor mijn schrijfstijl.
    @Thera: Heb ik gedaan, leuk over de tijd voor mijn tijd, is er nog meer?
    @Linde: Ben geen leidsman, maar volgers als jij wil ik wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s