Zorgen voor mijn moeder

Het onderstaande vind ik het moeilijkst te schrijven. Niet dat ik het niet verwerkt heb. Maar het is nogal wat om dit te vertellen. Toch doe ik dit omdat ik mijn leven, in verhaaltjes, wil vertellen en ik denk dat onder die verhaaltjes altijd iets ligt wat met het onderstaande te maken heeft.

Het is misschien dan te begrijpen waarom ik in de kerk bij mijzelf vaststelde dat niet alles wat ik deed zondig was (Kerkgang en (verloren?) onschuld), en waarom ik me zo gelukkig voelde aan de kant van de sloot (Vogelwikke).

Mijn moeder is na de geboorte van mijn zusje veranderd.
Niet dat ik me kan herinneren hoe zij was daarvoor. Maar ze is veranderd.
Het heette eerst een post natale depressie, maar al gauw bleek dat het wat anders was.
Vrijwel elk weekend was het raak, ruzies tussen mijn ouders.
Maandag merkte je niets meer van de toestand van het weekend daarvoor.
Dinsdag kon ik aan mijn moeder merken dat er zich weer spanningen in haar opbouwden. Woensdag wist ik het al het komt er weer aan. Dan is het wachtten wanneer het losbarstte.
Je deed je best voorzichtig te zijn, te zorgen dat je niet iets deed waarover ze zich zou opwinden, dat kon de druppel zijn.

Ik heb me in die tijd afgevraagd of mijn vader niet zag en merkte hoe zich de spanningen in mijn moeder aan het toenemen waren. Hij liet dat in ieder geval niet merken en zei steevast dat wij weer, door ons gedrag, ervoor gezorgd hadden dat hij weer met de ellende zat.
Als het zaterdag of zondag weer zover was, liep hij weg, het huis uit. Bleef soms de nacht weg.

In de loop van de tijd had ik een strategie ontwikkeld, om mijn moeder tot rust te brengen.
Mijn oudste zus nam de twee kleintjes mee naar de slaapkamer en ging die voorlezen, leuke gezellige verhaaltjes, maar ik bleef beneden bij mijn moeder.
Bij gebrek aan mijn vader kreeg ik de volle laag, niet tegen mij maar over mijn vader, wat er allemaal mis met hem was. Wat hij achter haar rug deed met andere vrouwen, en dat zij alleen maar goed was voor de zorg en seks.
Dan vroeg ik of ze thee wilde? Maakte thee, koekje erbij en zei niets terug.
Nog een kopje thee, de rommel opruimen die mijn ouders gemaakt hadden bij de ruzie.
Na een uurtje werd ze rustiger, zat nog wel in zich zelf te praten, maar dat was niet erg.
Later ging het rustig worden sneller.

Door de weeks deed ik van alles voor haar. Huis schoonmaken, de maandagse was. Van alles.
Mijn moeder vond mij een fijne zoon. Voor mijn broer en zussen werd ik het lievelingetje van mijn moeder. Ik ervoer dat niet zo. Het enige wat ik probeerde was de zaak rustig houden en als de ruzie er was te zorgen dat ze zo gauw mogelijk rustig werd.
Dat ik het lievelingetje was heb ik niet echt gemerkt. Als ik toch iets gedaan had dat haar niet beviel vertelde ze dat aan mijn vader als hij ’s avonds thuis kwam van het werk.
Van haar kreeg ik, niet direct straf, maar wel indirect. Mijn vader gaf me, uren na het vergrijp, alsnog slaag. Hij wilde zijn handen niet zeer doen, dus deed hij het met een schoen of mattenklopper dan wel een stoffer.

Het zorgen voor mijn moeder heb ik gedaan tot ik uit huis ging.

Slaag van mijn vader tot mijn tiende. Die keer ging hij maar door omdat ik geen kik gaf, en mijn moeder ingreep met de opmerking, stop je slaat hem nog dood.

24 gedachtes over “Zorgen voor mijn moeder

  1. Dat is pakkend wat je daar schrijft. Je hebt het toentertijd al verwerkt door de zorg voor je moeder, maar het zal toch een opluchting zijn het nu op papier te hebben gezet. En moedig.
    P.S. Je link naar Kerkgang etc. verwijst ook naar Vogelwikke.

  2. zorgen voor iemand kan duizenden verschillende vormen aannemen, en de ergste vorm is (volgens mij) die niet gewaardeerd, in feite niet eens opgemerkt wordt… dan moet je later jezelf gaan overtuigen dat je wél positieve dingen deed, dat wat jij deed wél iets betekende…

  3. Herkenbaar voor velen denk ik, ook de rol die je op je nek nam voor de lieve vrede.
    Als je je allerdiepste gevoelens nog wegstopt, komen ze er nog eens op een onhanteerbare wijze uit. Daarom is verwerking zo belangrijk.

  4. Heb al eens eerder geschreven dat ik veel herken. Knap en indrukwekkend heb je het beschreven, vind ik. Dit laat inderdaad diepe sporen na, die nooit helemaal verdwijnen. En eel jou en jouw leven bepalen. Steeds weer anders, maar in de kern komt het daar steeds weer op terug en vandaan. Ik neem aan en hoop dat je die gevolgen ook met ons zal delen. En voor het begrip daarvan, is het inderdaad nodig om dit verhaal te vertellen en te laten weten. Dank daarvoor. Moedig.
    Hartelijke groet, Coby

  5. Zorgen voor, bruggen bouwen, je onzichtbaar maken – het vormt je voor het leven en werkt onmiskenbaar door in je verdere biografie. Ook deze bladzijden horen er dus bij en wat fijn dat je dat durft!

  6. Moeilijk om te schrijven
    en moeilijk om te lezen.
    Noodgedwongen een pleaser
    omdat iemand dat moest zijn
    ik hoor je, Luuk.
    En, als hij het goed vindt,
    even een arm om de schouder
    van die jongen van toen
    die daar ergens nog in jou leeft
    Warme complimenten dat je dit zó hebt kunnen schrijven.Reactie is geredigeerd

  7. Dit is HEFTIG……….
    Ik heb bewondering voor jou, Luke.
    En verder is het hier nu even stil….
    Moonlightshadow….
    Je raakt me tot in mijn ziel…..

  8. @Cor: bedankt, het zijn geen verwijten (meer), dus kan het ook zo.
    @metamama:zo is dat en bedankt.
    @Eline:Dat is goed Eline, en met tereugwerkende kracht fijn.
    @Geroma:Bedankt.
    @Mira: zoals ik al bij Cor heb geschreven. Bedankt.
    @laila: jij ook bedankt.

  9. Het is de wereld die je kent als kind, en daar doe je het mee. Dat is geen verwerken Jacopone, dat is er mee ‘dealen’. Dat verwerken komt later pas, als dat nodig is. En als dat ooit echt helemaal kan, zeker als je doorkrijgt dat het helemaal niet zo normaal is, wat er thuis gebeurde. Een kind dat zo zorgt voor zijn moeder, heeft nooit echt kind kunnen zijn. Dat moet later alsnog leren heel goed voor zichzelf te zorgen. Dat heeft hij duizendmaal verdiend…

  10. @jacopone en Daan: Ik heb als kind bewust gekozen niet weg te gaan zoals mijn vader en mijn zus, maar er bij te blijven. Ik probeerde door de confrontatie aan te gaan het te begrijpen en het een plaats te geven. Ik heb er altijd mijn mijn broer en zussen over willen praten, ook al als kind. Ze hebben dat nooit gewild. Ik heb er altijd over kunnen vertellen en praten.
    Ik heb altijd geweten dat de situatie thuis niet normaal was, en wat ik deed niet zo hoorde.
    De verwerking is dus al vroeg begonnen. Natuurlijk begrijp je niet als kind dat dit verwerken en begrijpen ook een dealen is met de situatie.
    Als ik als kind dit niet had gedaan had ik, zo voel ik het, het er veel moeilijker mee gehad. Dat zie ik bij de anderen die dit meegemaakt hebben.
    Ik heb als 13 jarige me beseft dat ik een rol op me heb genomen die mijn vader had moet hebben, dit komt in een (veel) later stukwel aan de orde.Reactie is geredigeerd

  11. parentificatie noemen ze dit in vakjargon.Als je als kind de ouder van je ouder wordt, complexe situatie. Ik hoop dat je na het verlaten van het ouderlijk huis je eigen weg hebt gevonden.
    je zal als kind vaak klem hebben gezeten. je verteld eerlijk en puur, zo te lezen heb je het aardig verwerkt.
    hartelijke groet, koen

  12. Indrukwekkend en zo herkenbaar.
    Niet in de heftige mate zoals je beschrijft, maar als kind wel heel sensitief voor het welzijn van mijn moeder.
    Met alle gevolgen vandien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s