Veel beelden, weinig verhalen

De herinneringen aan mijn jeugd bestaan niet zozeer uit verhalen maar vooral uit beelden van die tijd en omgeving.

Dit geldt zeker voor mijn herinneringen uit Manokwari.

Een greep uit die beelden:

Ik zie mezelf, samen met mijn vader, in een prauw. We zijn aan het vissen. Het water is zo helder dat ik de bodem, een 30 meter dieper, kan zien. Het vissen doen we niet met een hengel, maar door een vislijn over boord te gooien en over je vinger te leggen. Als je beet hebt voel je een rukje aan de vislijn.
Mijn vader haalt een kreeft naar boven en deponeert die op de bodem van de prauw. Ik vind het al eng in de prauw, ik kan niet zwemmen en zie de diepte, maar met de kreeft met zijn grote scharen erbij wil ik maar een ding terug.

Een ander beeld. Op een zondagmorgen rijden we naar de vuurtoren van Manokwari. De vuurtoren staat op een lage kale rotspunt in zee. Op het ogenblik dat we uitstappen zien we een reusachtige golf, zeker een meter of 10 hoog, op de kust afkomen. Razendsnel stappen we weer in en gaan van door.
Ik ben aan het vissen met een werpspeer. Om het steigertje bij de zondagsschool zwemmen allerlei kleurige vissen. Iedere keer werp ik de speer in het water, maar tref geen enkele vis. Pas jaren later tijdens de natuurkunde lessen weet ik pas waarom dit zo was.

Weer een zondag. ‘s Morgens vroeg vertrekken we met een landingsvaartuig van de marine naar een kustdorp, Ransiki, een eind verderop. De bedoeling is een lading grind halen, die nodig is voor de bouw van de sleephelling. Als we de baai bij Ransiki invaren zie ik een dolfijn het water uitschieten en er weer er in plonzen. De volgende dolfijn die ik zie is in het Dolfinarium.
Het rondrijden in de omgeving. Naar pasir poetih, het witte strand, om te gaan zwemmen. Naar het zwarte strand met de strandvlooien, aan de andere kant van de landtong waarop Manokwari ligt. Over heel krakkemikkige bruggetjes rijden, in de diepe modderpoelen vast komen zitten, het eruit lieren waarbij soms een boom omgaat. De toekans in de bomen.

Schelpen en kattenogen zoeken langs de vloedlijn en de plaats waar je bloedkoraal kon vinden.

      Voor- en achterkant kattenoog

 

13 gedachtes over “Veel beelden, weinig verhalen

  1. Door de weeks werd er gewerkt van 7 tot 14 uur. Daarna geslapen, siesta, tot 16.30. Om 18 uur al donker. Blijft er alleen de zondag over voor uitstapjes.

  2. Kleine verhaaltjes op zich zijn deze herinneringen. Zoals over die dolfijn. Ik ken en kon de prachtige boerenzwaluw vroeger zo in hun nest bekijken, nu zie ik ze hier niet meer!
    Zo ook de koekoek, nu hoor of zie ik hem hier nooit meer.
    En wat een geweldige manier van vissen, een touwtje om je vinger!

  3. voor jou een beeld, voor mij een beeldend verhaal.
    van Dolfijn in zee naar het Dolfinarium
    van toekan naar koolmees,
    en eindelijk weet ik hoe en katoog eruitziet.
    nog bedankt voor de link naar Linde,past prachtig bij mijn verhaal.

  4. Indrukken blijven toch het langst "zitten", vooral als er emoties als angst bijkomen of intense verbazing. Natuur kan die indrukken vaak maken. Blijf jouw vroeger zo boeiend vinden om te lezen.
    Hartelijke groet, Coby

  5. @Wilma: Elk voorjaar horen en zien we de koekoek weer.
    De vislijn niet om maar over je vinger, want als een grote vis hapt en weg zwemt….
    @Anne: Bedankt,en graag gedaan.
    Kattenogen zijn sluitschelpen van een (huisjes)zeeslak.
    @Coby: Herineringen zijn veel gekoppeld aan geuren en emoties. Bij Manokwari is voor mij het vooral de emotie die ik heb bij de natuur.

  6. Eén vraag. Dat jij geen vis kon treffen heeft dat te maken met het feit dat water de werkelijkheid vertekent, misschien als lens werkt?????
    Toch nog maar een; die grote golf was dat veelvoorkomend of zoiets als een tsunami?
    Aten jullie die kreeft ook op?

  7. @Linde: door de breking zie je de vis onder een andere hoek dan deze werkelijk is.
    Waardoor de golf is veroorzaakt weet ik niet, geen tsunami, want we reden langs de kustweg, meter boven zee terug, en we hebben verder niets gemerkt.
    Heb nog nooit kreeft gegeten.
    Bedankt voor je geinteresseerde reactie Linde.

  8. prachtige beelden Luke, vooral die kreeft in die prauw trof. En dat vinden van die kattenogen. Ik spaarde vroeger bepaalde knikkers die kattenogen heetten

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s