Het wordt er niet beter op (slot)

Het gaat niet goed met mijn moeder. Voor de omgeving, de buurt en ons, is het, zacht gezegd, niet plezierig. Het is duidelijk, het denken van mijn moeder is niet normaal. Zij heeft seksueel getinte wanen, die zij, zowel in woord als gedrag, laat merken.

Mijn vader is in die tijd veel weg, op tournee in de jungle. Als hij thuis is gaat het niet goed, als hij weg is ook niet.
Regelmatig komt de baas van mijn vader langs, ik zie hem nog zittend op het platje, pratend met mijn moeder. Het is duidelijk dat ze op het werk zorg hebben voor de situatie thuis.
Mijn vader wordt veel op pad gestuurd om fysiek geweld te voorkomen.
Van zijn laatste reis komt mijn vader ziek terug. Hij heeft geelzucht, hepatitis, en moet in het ziekenhuis, in Ifar, opgenomen worden. Dit ziekenhuis ligt op 1000 meter hoogte en we moeten 40 km rijden om er te komen.

Dan gebeuren er plots allerlei dingen.
Wij, mijn moeder en de kinderen, gaan terug naar Nederland.
Omdat mijn vader ziek is moet mijn moeder alles regelen.
Mijn moeder is niet in staat alles voor elkaar te krijgen, het regelen van de reis, het ziekenbezoek en het huishouden.
Luuk kan het lijden, voor hem is school missen niet zo erg. Daarbij ben ik mijn moeders ‘lieveling’ (zie Zorgen voor mijn moeder).
Aan mij de taak het huishouden te doen, huis schoonmaken, afwassen, was doen en strijken.

Mijn moeder gedraagt zich in die laatste 10 dagen normaal. Wel praat ze met mij, ik ben 11 jaar, over de verantwoordelijkheid die ze heeft voor het organiseren van de reis, ze laat het geld zien dat ze daarvoor gekregen heeft. Ze vertelt dat ze naar een tehuis gaat waar ze weer helemaal tot rust kan komen. Dat wij, de kinderen, ondergebracht worden bij familie.

Van het vertrek weet ik niet veel, ik denk dat we nog even bij mijn vader langs zijn geweest. Vanuit Ifar, waar mijn vader ligt, kan je het vliegveld in het dal zien liggen.

Eerst vliegen we met de Kroonduif, een Dakota, naar Biak. Mijn zus en ik graven de schelpen op die we in 1955 bij het hotel in de grond hebben gestopt ( De reis naar Amsterdam – Manokwari deel 2).
De reis van Biak naar Amsterdam is rustig, de nachten zijn lang, we reizen met de zon mee, en er is ruimte genoeg om languit te slapen.

Op Schiphol worden we door familie opgehaald en gaan naar Weesp, waar we die nacht blijven slapen.
Nederland is koud, het is maart, en nat en warme kleren hebben we niet. ’s Morgenvroeg sta ik met mijn oudste zus bij het tuinhekje achter te praten met kinderen uit de buurt als ik plots in elkaar zak en buiten westen raak. De dokter komt erbij maar mij mankeert niets, het wordt op spanning en bevangen door de kou gehouden.

Dan worden wij verdeeld.
Mijn moeder gaat naar Ermelo, een rusthuis.
Mijn oudste zus blijft in Weesp.
Mijn broertje gaat naar Zwolle.
Mijn kleine zusje naar Steenwijk.
En ik ga, tijdelijk, naar Lutten aan de Dedemsvaart.

14 gedachtes over “Het wordt er niet beter op (slot)

  1. "de dokter komt erbij maar mij mankeert niets".
    Veelzeggende en schrijnende zin….
    Je verhaal raakt me, meer dan ik nu even in woorden kan laten blijken.
    Hartelijke groet,Coby

  2. @Klaverblad: Voor mij moeten hier geen foto’s bij. Het is wel jaren 50, maar deze ellende is van alle dag. Steeds opnieuw, en, hoewel er afstand is en ik er ook zo naar kijk, gaat die ellende nooit meer weg.Reactie is geredigeerd

  3. @Coby: Ach wat wist die huisarts ervan, had mij nog nooit gezien.
    Het gekke is dat ik me, bij het moment van die verdeling, geen gevoelns kan herinneren, en ik denk dat die er ook niet bewust zijn geweest. Het gebeurde, je zag wel wat er van kwam. Een manier om jezelf te redden in dergelijke situaties.

  4. @Gala: Het gekke is, of juist niet, dat naarmate je ouder wordt steeds meer de waanzin en ellende van dit gebeuren gaat zien. Zoals ik al in reactie op Coby schrijf, voel en besef je op het ogenblik niets. later ga je het voelen, je laat het toe. Nu besef je het meer, maar echt weg gaat het niet meer.

  5. Het hoeft niet weg te gaan. je bent nu ouder en hebt tijd om dingen te overzien.
    Je kunt nu het kind wat je vroeger was troosten/beschermen.
    Door te schrijven leg je het bloot, hiermee neem je de kans om het kind van toen te koesteren.
    Als kind "overleef" je, en overziet situaties (meestal) niet. Anderen beslissen, soms noodgedwongen, over hoe het leven gaat.
    Maak van droeve dingen uit je verleden mooie verhalen en koester het.
    Het is van jou, het heeft jou gemaakt tot wat je nu bent. Inzicht in je verleden kan heel veel met je doen.

  6. @Linde: dank je.
    @Appelvrouwtje: Ik weet niet wie of wat het kind is van vroeger. Ik snap wel de worden die je zegt, maar het voelen is toch anders. Ik kan natuurlijk alleen maar voor mijzelf spreken kan me herinneren kind te zijn geweest, in de zin van onbevangen en open. Vanaf mijn zesd heb ik leren op mijn hoede te zijn, taken op me te nemen. Ik zou het knd wel willen koesteren, als ik maar wist waar het was. Heb het tot nu toe, en echt mijn best gedaan, niet kunnen vinden.
    Natuurlijk nemen anderen, soms noodgedwongen, beslissingen over hoe het leven van een kind gaat. Maar het eerst een puinhoop laten worden, waarbij zelfinzicht niet het sterkste punt was van de volwassenen, en dan proberen je eigen zaak redden is niet het beste er van maken.

  7. Luuk, even inhakend op wat je antwoordt naar Appelvrouw: ik weet niet genoeg van je verhaal verder in je leven van hoe je het kind gezocht hebt. Ik kan ook alleen maar over mezelf praten.
    Vind het ook altijd moeilijk om te praten over het kind in mezelf. Ik zeg altijd dat ik mijn geschiedenis vooral tegenkom in de gevolgen ervan. En daarin kom ik vaak ook het kind tegen.
    Voorbeeld: toen ik nog voor de klas stond, had ik op gegeven moment een leerling in de klas die als hij in de problemen raakte met andere kinderen naar ze begon te spugen, kwatten. Toen ik daarvan hoorde, werd ik razend. Echt woedend. Zó boos dat ik, terwijl ik me daar helemaal niet bewust van was, achteraf dacht: dit is niet normaal, zo boos als ik was,ben.
    Pas ’s avonds viel het kwartje: als wij thuis moesten werken aan de koolborstels en we werkten niet hard genoeg of waren niet "zoet" genoeg, dan kwatte/spuugde onze vader naar ons. Door die leerling in de klas, kwam ik het kind in mezelf tegen die zo boos, woest daarover was geworden en ik kwanm ook tegen hoe vreselijk smerig en vernederend ze dat had gevonden. En dat ze zich daar niet tegen kon beschermen en ook niet tegen in opstand kon komen.
    Tot in mijn botten heb ik dat terug gevoeld. Zo kan ik meer momenten noemen. Nu kan ik soms ook het verdriet en de pijn voelen en daarachter of daarin weer het oorspronkelijke mensje dat ik was. Ik kijk daar dan naar en kan, nog niet zo heel lang trouwens, dan voelen hoe erg dat was en dat het niet had mogen gebeuren.
    En dat dat mensje het zo anders had gewild en had verdiend. Ik vind koesteren een moeilijk woord, ik ken het amper,maar op mijn manier doe ik wel iets met en voor het kind. Het kind zomaar opzoeken, is iets dat ik niet kan. Ik kom het tegen in het leven van alledag.
    Hartelijke groet, CobyReactie is geredigeerd

  8. Kinderen worden voor erg flexibel gehouden. Ze passen zich aan de raarste omstandigheden aan, ze kennen eigenlijk geen andere wereld. En als ze die al zouden kennen, hebben ze vaak helemaal niets in te brengen, om er verandering in te brengen.
    Het is vaak pas later in het leven, dat je de gevolgen gaat merken van al het leed dat je meedraagt. En zie dan nog maar eens het volledig overwoekerde veld vrij te krijgen van onkruid.
    (Als ouders zou je dit normaal gesproken willen voorkomen, maar ook met hen speelt het lot rare fratsen.)
    Zit vol spanning aan het beeldscherm gekluisterd, hoe gaat het verder? Niet eens met Slot dus.Reactie is geredigeerd

  9. @Rommert: Mijn strategie.
    @Thera: Is niet het slot, wel het einde van een periode. Het is nog niet afgelopen, maar de trent is gezet. Daarom slot.

  10. jee, dat is voor een kind erg beangstigend. iemand die wanen heeft, laat daar meestal vooral tegenover ‘vertrouwden’ iets over los. en als jij die vertrouwde persoon bent, zonder dat de ander er rekenig mee kan houden hoe dat voor jòù is… als kind snap je dat geloof ik nog niet goed, dat iemand volwassen is, maar zich toch in sommige opzichten als een kind gedraagt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s