De hei is nooit meer zo paars geweest.

In Apeldoorn heb ik niet veel te doen, het huis is klein net als mijn neefje en nichtje. Loop wat door de straten en verzamel lucifer- en sigarettenmerken die ik op straat tegen kom.
Op school wordt er veel gedaan aan kustikkertje, ik doe wel mee, maar heb er eerlijk gezegd niet veel mee.

Ook hier maak ik een verhuizing mee. Mijn oom en tante gaan van het bovenhuis naar een gewoon rijtjeshuis in de Cornelis de Witstraat.

Het huis ligt in een wijk in aanbouw, met jongens uit de buurt dwaal ik door de flats die daar gebouwd worden. Ritsel een, metalen, elektriciteitsbuis en kan meedoen met pijltjes schieten.
Ook het vliegeren is erg in. Ik maak mijn eerste vlieger, Niet hoger dan 10 cm, het vliegertouw is een klosje naaigaren. Hij doet het perfect.

In het begin van de zomervakantie krijg ik een echte vlieger van mijn oom en tante, een rode.
Ben een volleerd vliegeraar geworden, voor Nederlandse begrippen dan, en wil mee doen met een vliegerwedstrijd. Het is bijna windstil weer en dat is mijn specialiteit. De wedstrijd is om 8 uur ’s avonds echter ik moet dan naar bed, geen mitsen en maren gewoon naar bed.

Het nette gezin waarin ik woon heeft het af en toe wel lastig met mij. Ik schuim de buurt af, kom op plaatsen waar me verteld is niet te komen, hou me niet altijd aan afspraken op tijd thuis te zijn. Op een zondagmiddag, ik verveel me stierlijk, mag ik de fiets van mijn oom lenen om wat in de buurt te gaan fietsen. Mijn oom is een kleine man, en ik ben al lang, zodat niet aangepast hoeft worden aan de fiets. In plaats van een beetje rond te fietsen ga ik naar de bossen ten zuiden van Apeldoorn en kom om een uur of zeven weer terug.
Ze waren boos en hebben me flink toegesproken, maar straf kreeg ik niet, en dat viel me op.

In augustus gaan mijn tante en ik mijn moeder bezoeken in Ermelo. We gaan met de bus van de VAD, Veluwse Autobus Dienst. Het hert op de zijkant van de bus vind ik mooi.

Vlakbij Ermelo rijden we langs de hei die in bloei staat. De hele rit vind ik prachtig, door bossen, maar de bloeiende hei is het summum. Ik had al wel hei gezien vroeger, maar die paarse vlakte bij Ermelo, zoiets had ik nog nooit gezien.
In Ermelo stappen we bij het station uit en lopen naar het gebouw waar mijn moeder verblijft.

Ik weet nog niets van psychiatrische ziekenhuizen af, maar zie meteen wel dat dit geen rusthuis is. Er lopen verpleegkundigen rond en ik zie vrouwen met lidtekens snij en brandwonden.
Bij de balie vertellen ze ons dat mijn moeder geen bezoek kan ontvangen, ze heeft iets gedaan wat niet mocht en ze heeft dus straf.
Terug in het dorp kopen we een kaart voor mijn moeder. Ik kies een ansichtkaart met de paarse hei er op.

Van de terugreis weet ik niets meer, maar de hei is voor mij nooit meer zo paars geweest als op die dag.

Gepubliceerd door

luuk1945

Fotografie, lezen, wandelen, schilderen, films ... woont in Gorssel

25 reacties op ‘De hei is nooit meer zo paars geweest.

  1. Prachtig; die paarse hei hier in de buurt.
    Je maakt me weer nieuwsgierig naar het vervolg.
    Maar nu: aan het werk Laila.
    Oa een workshop Voor de Verandering
    vanmiddag:-)

  2. Mooi verhaal. Met trieste details.
    En oja vroeger verzamelde je sigarettenmerken, "chief wip op ieders lip" luidde de reclameslogan.
    En sigarenbandjes: Elisabeth Bas was de mooiste, zo’n grote! En La Paz, die gele.
    Dank voor de herinnering!
    gr eva

  3. De natuur/omgeving moet voor jou een enorme en belangrijke bron (geweest)zijn. Ik zie en lees het overal in je verhalen.
    Vroeg me af of die tante en oom ooit met je over je moeder of vader spraken. Of dat het onderwerp/de geschiedenis juist werd gemeden.
    Hartelijke groet, Coby

  4. @Laila:Hei genoeg Laila, Lemelerberg, Holterberg, Heerde, De Harskamp en ga zo maar door.
    Werk met plezier en een groet van Luuk.
    @Laila:In augustus bloeit ze, en bedankt voor het compliment.
    @Eva: Bedankt voor de reactie, het sparen heeft maar een korte tijd geduurd, was meer verveling. Later wel lange tijd postzegels verzameld.
    @Dianne: Bedankt voor het lezen en je reactie.
    @Coby: Die natuur geeft rust, daar is eenzaamheid niet zo erg, een soort spleen zoals Bart dat beschreven heeft.
    Nee nooit een woord.
    @Bertus: dank voor het compliment. De hei is, door mij, paarser gemaakt, om dit in overeenstemming te brengen met de titel van dit stuk. De ansichtkaart was ook extra paars ingekleurd, vandaar.

  5. Zo’n rusthuis toch, wat een misselijke streek. En de VADbussen ken ik wel, ik woonde in Dieren, aan het andere uiteinde van het kanaal. En de heide, ja, ook bij ons op de Posbank. Paars! Prachtig.
    Lekker verhaal weer.

  6. Luke: wat een ervaring om als kind niet bij je moeder toegelaten te worden. En dan nod dat ze straf kreeg…echt een raar systeem….ik ken het ook van binnenuit…als verpleegkundige…1969 het medische model…de arts dácht voor de patiënt.

  7. Zie je hoe mooi een blog wordt met die nostalgische foto’s! ’t is even werk.
    Laatst nog over Chief Whip geschreven in een blog over roken. Mijn vader heeft die tijdelijk gerookt. Het pakje was al zo mooi.
    Je was geen thuiszittertje, maar ging op avontuur. Dat herken ik. Verwantschap.

  8. @Scramble: Bedank voor je bezoek 😉
    @Zwollywood: Het gekke is dat je doet of het gewoon is. Op de terugreis is er ook niet over gesproken.
    @Klaverblad: Weet ik wel Klaver, maar nog eens die ene gelezen, maar vind dat daar niets bij moet.
    Ja, buiten was rust, en kan/kon je jezelf zijn.
    @Eve: Gelukkig een voorbije tijd Eve.

  9. Een mooie, bijzondere foto van de paarse heide, heer Luke. Het doet mij denken aan dezelfde paarse heide uit mijn streek van jaren terug.
    En, ja, Chief Whip op ieders lip… mijn moeder rookte die ook, al rookte zij vrijwel alle merken, als het maar Virginia was. En voor mij gold: als er maar een plaatje aan de achterkant van de binnenkant van het doosje stond.
    Een integer verhaal overigens. Het neemt je mee naar tijden waar geluk niet gewoon was maar waar je maar te doen had hetgeen de ouder(s)en je opdroegen…

  10. Ongelooflijk nu, ‘voor straf’ geen bezoek…onmenselijk!
    En jullie daarmee meegestraft…:~(
    Wat een verdrietig, eenzaam gevoel moet dat geweest zijn, die middag…
    groet Bart

  11. Aangrijpend verhaal, Luuk.
    Schrijnend.
    Je nam al op heel jonge leeftijd taken op je.
    En wilde je ook als kind lekker ravotten en regeltjes overtreden.
    Je bent op de goede weg denk ik.
    (Ermelo is me wel bekend…:)
    Maar dat wist je al….
    Lieve groet!

  12. @Ramirezie: Ik mis nog steeds het hert op de bussen op de Veluwe.
    @Heer Johan: Bedankt voor uw reactie. Zoals u al terrecht opmerkt over de tijd waar geluk niet gewoon is zou ik daar aan willen toevoegen dat zulke tijden in het geheel niet bestaan.
    @Bart: Het gevoel was niet verdrietig, er was eigenlijk een niets. Bedankt voor je reactie.
    @Morgaine: De hei blijft prachtig, maar heeft nooit meer zo’n overweldigende indruk op mij gemaakt.
    @Geroma: De zaken zijn voorbij, geen boosheid meer, wel steeds meer duidelijkheid.
    @Zilvertje: Je ervaart het niet zo, maar het is wel verdrietig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.