De rust in Ermelo.

Eind augustus wordt mijn moeder ontslagen uit het ziekenhuis. Ze heeft een zomerhuisje gehuurd aan de buitenkant van Veldwijk, achter het huis van een kippenboer. Het is een tot zomerhuisje omgebouwd kippenhok.
Mijn oudste zus is er al als ik ook daar ga wonen. Na een week komen mijn jongere broer en zusje er ook bij.
Het is klein, het heeft een keukenwoonkamer en twee kleine slaapkamers. Mijn kleine zusje slaapt bij mijn moeder in bed en de andere drie slapen in de andere kamer.
Het heeft geen douche of wasruimte en eenmaal in de week gaan we in de teil in de woonkamer. Het toilet is achter het huisje, het is een poepton die als hij vol is over het weiland naast het huis wordt leeggestort.

Mijn moeder is rustig, al heeft ze het niet naar haar zin in het huisje. Ze vertelt over haar verblijf in het ziekenhuis, over de elektroshocks en de angst daarvoor.
Ze overlegt met mijn oudste zus en mij hoe alles nu verder moet, ze heeft het niet begrepen op de kippenboer. Vindt hem opdringerig en wil zo gauw mogelijk weg.

Ook hier ga ik, zoals het hoort naar school. Ik ben overgegaan naar de 6e klas. Van die tijd zijn er geen rapporten en ik kan me ook niet herinneren dat ik was overgegaan.
De school waar ik naar toe ga is een MULO met een 6e klas. Daar wordt ik voorbereid op het toelatingsexamen voor het Lyceum.
Het leukste uur is het uur van hoofdrekenen, dat eenmaal per week plaatsvindt. Ik vind het wel gek dat de meisjes dan handwerken hebben.
Er is dan een prijs te winnen, wie het snelst klaar is en alles goed heeft krijgt die prijs.
Ik doe mijn best om die prijs te winnen, wat me ook lukt. Wat die prijs was weet ik niet meer, het zal wel niet interessant zijn geweest want daarna heb ik nooit meer mijn best gedaan om de prijs te winnen.

In de herfst spelen we veel in het beukenbos achter het zomerhuisje, van de afgevallen bladeren maken een huis met veel kamers. Iedere keer na de harde wind kunnen wij opnieuw beginnen.
In die tijd ben ik bang in het donker. Het naar de wc gaan in de avond vind ik eng, maar het ergste vind ik in het donker door Veldwijk te fietsen. Ik trap dan zo hard als ik kan en zing daarbij hardop.

In januari 1958 heeft mijn moeder een gemeubileerd huis gehuurd in het dorp, Villa Louise.


De foto, op internet gevonden, is oud. In de tijd dat wij er woonden waren er huizen links,rechts en achter de villa.


Het is een groot huis. Boven heeft het drie slaapkamers, waarvan wij er twee mogen gebruiken, en een badkamer met ligbad.
Beneden een grote kamer en suite , de voorkamer is woonkamer en in het achtergedeelte slaapt mijn moeder. Verder een grote keuken, bijkeuken, een serre. Het toilet is gelukkig ook weer een gewone wc.
Achter het huis staat een grote kastanjeboom, en er zijn aardbeienbedden die ik onderhoud.

Het is allemaal rustig en gaat zijn gangetje. We spelen in de tuin en ik ga vaak kijken bij de bakker en slager die aan de weg achter het huis liggen.
Bij de slager zie ik voor het eerst het slachten van een varken, van af het doden, er wordt een pin in de kop geschoten, tot aan het opgehangen van het open en lege karkas.

Ik doe toelatingsexamen en slaag, lees veel boeken uit de bibliotheek in de boekhandel naast ons huis, Pim Pandoer, Bob Evers en Karl May.
Ook fiets ik graag door de bossen en over de hei. Pluk bosbessen om jam van te maken, één keer een emmervol, kostte me een dag. De kookkunst van mijn moeder heb ik al eens eerder beschreven, en ook deze keer laat die mij in de steek. De bosbessen branden aan.

We krijgen bericht dat mijn vader begin augustus, met verlof, naar Nederland komt.

14 gedachtes over “De rust in Ermelo.

  1. Wel een heel groot verschil, van het kippenhokhuisje naar de villa!
    En weer typisch die tijd: de jongens hoofdrekenen, de meisjes handwerken. Tja…

  2. Weer die mooie sobere verteltrant Luuk, waar een wereld achter zit.Tegenwoordig heeft men het over kop-kinderen; kinderen van ouders met psychische problemen.
    Met Veldwijk heb ik een speciale band. Ik kom er al tig jaar ivm het begeleiden van studenten, die in de praktijk werken (part-time-onderwijs) Kan me dus goed voorstellen hoe je daar fietste en speelde.
    Mooi zeg: Villa Louise!Reactie is geredigeerd

  3. @Maria: Wat je schrijft zegt me genoeg.
    @Bart: De villa was fantastisch. Zo kan je je een school niet meer voorstellen.
    @Laila: Is me bekend Laila, en er is ook gelukkig aandacht voor het hele gezin en het functioneren van de andere partner in een dergelijke situatie.

  4. De belevenissen van vroeger zijn anders naarmate je ouder wordt. Je weet alles nog, maar meest in een ander verband. Ik kan mij bv niet meer voorstellen hoe het is de poepton te gebruiken. Wel weet ik nog dat het ding wekelijks werd geleegd en een aardige stank teweeg bracht. De ‘tonnetjeswagen’ reed door de hele buurt. De mannen sjouwden met het juk op de schouders huis in, huis uit…
    Het is weer een integere vertelling, heer Luke, alleen waren de bosbessen bij mij de bramen. Daarbij deed moeder haar best een moeder te zijn, maar het lukte haar niet zo goed.

  5. @ Johan HvD: Zo is het inderdaad. De samenhang met de tijd daar weer voor en het vervolg wordt duidelijker. Tevens wordt steeds helderder hoe de diverse peronages zich tot en met elkaar hebben verhouden. Het zijn geen losse individuen meer.
    In 1964 heb ik met mijn vader de buurt bezocht, in Leeuwarden, waar hij was opgegroeid. Vreselijk kleine arbeidershuisjes, geen riolering en douche aanwezig. Het afvoer water liep door de goten naar een put verderop. Die huisjes waren nog steeds voorzien van een poepton die wekelijks werd opgehaald.
    Midden jaren ’70 is de buurt met de grond gelijk gemaakt en is er een nieuwe sociale woningbouw op gepleegd.
    Bij deze ook mijn dank voor uw compliment.

  6. Ik heb zo’n voorgevoel dat de komst van je vader de relatieve rust zal gaan verstoren.
    Je angst voor het donker en hoe je ermee omgaat en hoe je het beschrijft, maakt het bijna (weer) voelbaar voor me.
    Hartelijke groet, CobyReactie is geredigeerd

  7. Ja, bij ons was het, als de jongens van die prachtige boeken mochten lezen, dan moesten wij handwerken, bah, ik wilde ook met mijn neus in de boeken, maar wij meisjes mochten nooit iets lezen uit die boekenkast en moesten maar haken en breien en merklappen maken.
    Gelukkig weer een gewone w.c!

  8. Ademloos gelezen.
    Die mooie villa staat er helaas niet meer.
    Prachtig, die oude ansichtkaarten, Luuk!
    De mooie, oude boekenwinkel is er nog wel.
    In gedachten zag ik je zingend, hard trappen op je fietsje door Veldwijk, om je angst te verjagen….
    groetjes vanuit E.

  9. @Dianne: Voor mij is dat een groot compliment, dank je.
    @Rachel: bedankt voor je bezoek.
    @Zilvertje: Blijf het raar vinden. In de jaren 80 was op de school van mijn kinderen er ook nog onderscheid tussen jongens en meisjes. De jongens gingen knutselen en de meisjes handwerken. Mijn vrouw heeft het toen voor elkaar gekregen dat de meisjes ook knutselen kregene en de jongens ook hanwerken.
    Dat laatste is haar niet in dank afgenomen door onze zoons.
    @Geroma: Weet dat de villa er niet meer is. Er is vlak nadat wij vertrokken een nieuwe gevel voorgezet van een groentezaak. Wat er daarna mee gebeurt is weet ik niet.
    Dank voor je meelezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s