Zo word je groot.

Wij wonen bijna een jaar in Ermelo en een half jaar in Villa Louise als mijn vader met een half jaar verlof naar Nederland terugkomt.
Dat wat een fijne hereniging had moeten zijn, mijn moeder is toch niet voor niets opgenomen geweest, loopt finaal anders.
Binnen een uur na zijn thuiskomst is het al weer raak, en niet mis ook.
Onder aan de trap breekt het geweld los zowel in woorden als fysiek. Zoals gewoonlijk vlucht ik daar niet voor en sta te kijken wat er gebeurt. Er vallen klappen en de sieraden, ingelegd zilver, die mijn vader voor mijn moeder heeft meegenomen worden plat getrapt.
Een paar dagen later is mijn moeder weer opgenomen in “Het hoge riet” in Ermelo.

Dan is het weer rustig in Villa Louise. Mijn vader heeft een half jaar vakantie en is niet iemand die graag hele dagen thuis is. Er wordt dan ook een auto gekocht. Met z’n allen, behalve mijn moeder natuurlijk, gaan we dit doen. Voor het geld dat mijn vader voor de auto overheeft zijn er twee mogelijkheden, een Opel Kaptein en een Fiat 600. De kinderen zijn voor de Opel, lekker ruim want we zijn met z’n vieren. Mijn vader kiest voor de Fiat, zuiniger en iets goedkoper. Volgens zijn idee passen we, inclusief mijn moeder, er allemaal in. De drie grote kinderen op de achterbank en mijn kleine zusje in de kattenbak van de Fiat. Het is krap, maar hij heeft gelijk.

Het is voor ons ook vakantie dus worden er allerlei uitstapjes gemaakt.
Eén van die uitstapjes is voor mij een heel traumatische ervaring en heeft mijn vertrouwen in mijn vader volledig weggeslagen.
We gaan naar Utrecht om het Spoorweg museum te bezoeken, dan naar Den Haag voor het panorama Mesdag en het strand.
In Utrecht heeft mijn vader wat te regelen en wij moeten wachten onder de bomen van het plein voor het Spoorwegmuseum.
Mijn broertje verveelt zich en begint gek te doen, hangend over een bank op het plein. Voorbijgangers kijken verstoord naar mijn broertje. Ik vind dat ik moet ingrijpen en spreek mijn broertje toe, maar die houdt niet op. Dan pak ik hem beet en geef hem een klap.
Op dat moment komt er een man langs die mij daarop aanspreekt. Ik reageer door te zeggen dat mijn broertje zich niet gedraagt en dat het onze verantwoordelijkheid is te zorgen dat dingen goed verlopen. Hij zegt dat hij mijn vader er over wil spreken geeft het adres van het kantoor waar hij is en gaat weg.
Even later komt mijn vader terug, ik vertel het verhaal van wat er gebeurd is, hoe mijn broertje belachelijk aan het doen was, wat ik toen deed en van de man die hem daarover wil spreken en geef mijn vader het adres van die man.
Mijn vader luistert naar mijn verhaal en is niet boos, maar tot mijn verbijstering gaat hij naar die wildvreemde man toe.
Een kwartier later komt mijn vader terug. Hij is vreselijk kwaad op mij.
Die wildvreemde man heeft een hogere status dan mijn vader en zou zijn baas geweest kunnen zijn of kunnen worden. Hoe ik het in mijn hoofd heb gehaald zo brutaal tegen die man te zijn geweest. Mijn vader wil mij die dag niet meer zien. Hij geeft me geld voor de busreis naar Ermelo en wijst waar ik de bus kan vinden. Dan loopt hij met de mijn broertje en zussen naar het Spoorweg museum.

Al ben ik twaalf en heb nog nooit alleen gereisd, de bus kan ik wel vinden, het overstappen gaat ook goed. Tegen twee uur ben ik thuis.
Thuis is er niemand en ik ga naar mijn kamer. Ik heb daar uren lang liggen huilen.
Tegen een uur of negen komt iedereen weer thuis, maar ik blijf op mijn kamer.

Eind augustus komt mijn moeder weer thuis.

24 gedachtes over “Zo word je groot.

  1. Kan me voorstellen dat er dan iets echt kapot gaat bij en in je. Dat dat de druppel was. En dat in je huilen er ook pijn zat van alles daarvoor. Het onrecht is soms niet meer te verdragen. Jouw vader deed je heel veel onrecht. En er was geen greintje zorg. Slechts "zorg" om status. En dat de "oorlog" uitbreekt, zodra je ouders weer bij elkaar zijn, herken ik helaas maar al te goed.
    Ik denk dat ik daarom ook gisteren al iets voorvoelde.
    Hartelijke groet, Coby

  2. Donkere wolken pakken zich samen…
    het leest niet prettig, maar dat is ook niet de bedoeling besef ik…
    Goed – en moedig – dat je het allemaal opschrijft en deelt, Luuk.
    Hartelijke groet, Bart

  3. Vergeleken met jou heb ik niks meegemaakt.
    Denk je dat die hogere status van de vreemde voor jou vader van zo’n doorSLAG gevend belang is geweest? Ik zou overigens, denk ik, mijn broer nooit geslagen hebben. Fysiek geweld heb ik in gezin en familie nooit meegemaakt.

  4. @Scramble: Bedankt voor je bezoek.
    @Coby: Een insider als jij weet dat, in wezen is het een conflict tussen de ouders dat over de hoofden en via de kinderen uitgevochten wordt.
    @K: Beslissigen nam hij wel, de verantwoordelijkheid in een veel mindere mate.
    @Klaver: Bij ons thuis was fysiek geweld normaal, zowel tussen mijn ouder als naar de kinderen.
    Die hogere status is voor mijn vader altijd van belang geweest in die zin dat niets zijn imago mocht bezoedelen. Overigens had hij lak aan status van anderen, in zijn ogen was hij intelligenter dan zijn meerderen.
    Of jij, in vergelijking met mij, niks meegemaakt hebt is nog maar de vraag. De ellende die elk kind meemaakt in in zijn of haar ervaring verschrikkelijk. Ik denk dat je in zulke situaties niet moet vergelijken. Ook de draagkracht van ieder kind is verschillend.
    Bij een kind met weinig kracht kan een geringere ervaring meer impact hebben dan op mij.

  5. @Morgaine: Bedankt voor je compliment.
    @K: Zelf heb ik nauwelijks geslagen of gevochten in mijn jeugd. Later al helemaal niet meer. Ik hou niet van geweld en heb ook had zoveel kracht dat ik iemand gauw veel letsel zou kunnen brengen.

  6. Pakkend geschreven. Indrukwekkend verhaal, hoor. Dat de kinderen liever die Opel wilden is wel duidelijk, als je de plaatjes ziet…;o)

  7. Het (b)lijkt dat hoe meer je als kind vordert in jaren, hoe moeilijker tijden worden. Niet altijd, niet bij iedereen.
    Neen, slaan deed ik niet, daartegen ben ik wel een aantal keer behoorlijk geslagen door een aantal boze oudere mannen, waaronder een onderwijzer.
    Uw verhaal, heer Luke, leest benauwend weg, al ken ik de sfeer gedeeltelijk. Je neemt er weer iets van mee, toch.

  8. Een Spartaanse aanpak van je vader om je zo af te wijzen en je naar huis te sturen! Dat heeft er ingehakt! En ook weer vreselijk moeilijk voor je moeder.
    O even zeggen, ik zie plaatje 2 niet.

  9. Er gaat steeds iets mis met verzenden en nu heb ik daardoor maar 1 aanbeveling kunnen geven terwijl je verhaal er wel 4 waard zijn…grrr.

  10. @Stripman: Het was eigenlijk een zwarte, maar toch.
    @Linde: En die doet me goed.
    @Johan HvD: Erg veel geslagen heb ik niet noch ben ik het na mijn 10e.
    Zo nu en dan, heer Johan, benauwd het mij nog steeds, niet in die mate als voorheen, maar het pakt je wel af en toe.
    @Wilma: Het aantal aanbevelingen is niet belangrijk, gelezen worden zegt mij meer.
    Wat het tweede plaatje betreft weet ik niet wat er mis is.

  11. Dat was heel onrechtvaardig van jouw vader. Wat een bittere ervaring moet dat geweest zijn. En wat een veerkracht moet jij hebben gekregen.
    Je beschrijft het aangrijpend. Ga door!

  12. wat een bizar verhaal. ja, ja, het waren de tijden van de gezagsverhoudingen. meerderen en minderen. wie moest het eerst zijn hoed afnemen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s