Het (gewone) leven in Ermelo

Eigenlijk was ik best trots op het feit dat ik geslaagd was voor het toelatingsexamen van het Christelijk Lyceum in Harderwijk, en hoopte op een cadeau voor deze prestatie.

Stiekem droomde ik van een horloge. Vlak nadat mijn vader weer thuis was met verlof had ik de moed daarover te beginnen. Mijn idee werd me niet in dank afgenomen, hoe haalde ik het in mijn hoofd om iets te vragen wat gewoon mijn plicht was. Ik diende mijn best te doen, lief te zijn en zorgen dat de sfeer thuis goed was.

Maar dat was het niet, of ik nou mijn best deed of niet.

Bij zijn terugkeer had mijn vader ook een cadeau voor zijn kinderen meegenomen, een zakje met kwartjes, twintig gulden aan kwartjes. En daar moesten we zuinig op zijn.
Nu was er naast de boekhandel, die rechts van de villa stond, een automatiek. Voor een kwartje kon je daar een kroket, nasibal of andere lekkere dingen uit de muur halen.
Het duurde dan niet lang of het aantal kwartjes minderde behoorlijk. Mijn vader, die onze gang naar de automatiek wel in de gaten had, controleerde op een geven ogenblik onze hoeveelheid kwartjes. Met het aantal van mijn oudste zus en mij was het niet best, een kleine vijf gulden was nog over. We wisten wel dat het kwam en de daarop volgende preek heeft mijn zus en mij niet van ons stuk gebracht. De automatiek bleef trekken, en de kwartjes belandden nog steeds in de daarvoor bestemde gleuf.

Op school ging het niet best. De lagere school had mij nooit voor een probleem gesteld, zelfs voor het toelatingsexamen had ik nooit thuis iets hoeven uit te voeren.
Maar dat was nu anders, je moest allerlei saaie dingen gaan onthouden, uit je hoofd leren en weer letterlijk op papier zetten bij de toetsen.
Alleen aardrijkskunde en geschiedenis vond ik leuk. Muziek was ook leuk. We hadden een boekje met waarin muziekstukken in beeld waren gebracht. De Moldau van Smetana en het Capriccio Italien van Tchaikovsky. De theorie over maat en ritme, daar snapte ik niets van, maar de muziek vond ik prachtig.

In de herfst gingen we met mijn vader paddenstoelen zoeken, cantharellen, in de bossen langs de Leuvenumseweg. Al snel wisten we de hanenkammen te vinden en te onderscheiden van de niet eetbare of giftige soorten.
Mijn vader maakte van de paddenstoelen soep en ragout.

Van mijn huiswerk kwam in het weekend niet veel, mijn vader en moeder maakten veel uitstapjes naar familie en leuke stadjes. Mijn broertje en zusje gingen dan mee.
Wat was ik jaloers dat zij in Wieuwerd waren geweest en daar de mummies hadden gezien.

Mijn kerstrapport was ronduit slecht, en ik kreeg huisarrest. Het enige wat ik mocht was voor school werken. Dit moest aan tafel in de woonkamer gebeuren. Boeken lezen en lekker even een eindje fietsen was er niet meer bij.

Dan komt de tijd van kerst en oud en nieuw die in alle rust verloopt. Mijn moeder en ik bakken oliebollen, eigenlijk is het wel gezellig.

Er komt veel sneeuw en we maken wandelingen door de dicht besneeuwde bossen van Ermelo.
Maar het einde van het verlof nadert. Mijn vader moet in januari weer terug naar Nieuw Guinea. Mijn moeder wil niet terug zij wil in Villa Louise blijven wonen.

Mijn vader voelt daar niets voor, hij vindt dat zijn vrouw mee moet, en daarbij willen de eigenaressen het huis verkopen. Het moet f. 100.000.- opbrengen. Daar heeft hij duidelijk geen zin in.

Eind januari vertrekken mijn vader, moeder, broertje en jongste zusje naar Merauke.

In Merauke is geen voortgezet onderwijs. Mijn zus en ik gaan naar een gastgezin in de Rozenlaan in Ermelo.


Kennismaking met het gastgezin. Vader, moeder en een dochter van 16 jaar.



22 gedachtes over “Het (gewone) leven in Ermelo

  1. Wederom met veel interesse gelezen. Indringend beeld van jezelf en verwanten. En dan die foto’s. De tegenwoordigheid van geest om ze te nemen en voor de historie vast te leggen, vooral die van het huiswerk maken aan tafel. Herkenbaar. More..

  2. Tja, heer Luke, de kwartjes konden geen betere bestemming hebben…
    Het schijnt dat de Moldau toch wel algemeen goed was op de diverse scholen. Ook ik heb die daar leren kennen.
    Ben zeer benieuwd naar uw volgende episodes.

  3. @Maria: Ja, daarbij, en niet hierboven vermeld, had ik al eerder een poging gewaagd met een wedstrijd uit de Donald Duck en geen prijs gewonnen. Oplossing was wel goed.
    @Johan HvD: Hetgeen ook onze mening was, wat leveren F. 20,- nu op in de toekomst, als het in het hier en nu versnaperingen, het toch al niet aangename klimaat, een enigszins kunnen verbeteren.
    Wat het inloggen betreft, niet dat uw punten mij niet interesseren, maar uw bezoek en interesse is, vor mij, een veelvoud van deze waard.

  4. De foto’s geven ook herkenning bij mij. Die schort van je moeder bijvoorbeeld, en het aan de tafel huiswerk moeten maken en dat tafelkleed.
    Goed dat je nog dromen had, alleen jammer dat ze zo de nek om werden gedraaid.
    Ben benieuwd hoe het verder gaat in het volgende (gast-)gezin. Hoe kwamen je ouders aan dat gezin? (of ga ik nu te snel Sorry, ik wil eigenlijk zoveel weten………)
    Hartelijke groet, Coby

  5. @Zwollywood: De dngen van hemzelf, ja dat wist hij goed, Bij elke foto belichtingstijd, diafragma enzv. Films en foto’s door hem zelf ontwikkeld.
    @Aad: Dat geldt voor iedereen, zeld diegene die vindt dat hij of zij niets heeft meegemaakt.
    @Coby: Geduld is een schone zaak en geeft ook Coby veel vermaak.
    Het laat even op zich wachten, even iets anders op het blog, maar het vervolg komt.
    @Rachel: De alinea over gelezen, ben zelf verrast. Bedankt voor deze reactie.

  6. Je verhaal blijft boeiend, Luuk. De problemen op school komen me bekend voor. Saaie dingen uit mijn hoofd leren heeft mij ook nooit gelegen. Na de CITO-toest was het advies Atheneum, maar ik heb uiteindelijk zelfs de HAVO niet afgemaakt. Ach… en toch nog wel goed terecht gekomen, hoor…;o)

  7. Wat een enige foto’s, ze lijken allemaal op elkaar trouwens uit die tijd. Ik dacht even dat ik het was die op de foto stond, ik heb werkelijk bijna dezelfde foto ergens.

  8. @Wilma: Ja weer een ander huis en situatie om te wennen.
    @Stripman: Heb het wel afgemaakt, in dit geval is het eind goed.
    @Victor: Toch sta ik op de foto’s, in het bos niet.

  9. Jammer, zo’n teleurstelling, niks gekregen, terwijl je zo hoopte op een horloge, ik kan me dat goed indenken.
    Goed dat jullie je kwartjes hebben besteed aan lekkere dingen…
    groet Bart

  10. Ohhhhhhhh, mijn hemeltje wat is er toch met je gesleept, ik krijg nu al kippenvel voor het lezen.
    De mummies, de Laberdisten, heb je ze later nog wel eens gezien, mijn opa had het me verteld, en ik ben het een jaar of 12 geleden gaan kijken, zo bijzonder.
    De foto’s ik heb er lang naar gekeken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s