Het lijkt veel maar het is niets

Het gastgezin waar mijn oudste zus en ik komen wonen in Ermelo is aanbevolen door de dominee die schuin tegenover Villa Louise woont. Het gastgezin heeft in het verleden vaker een pleegkind in huis gehad en staat in Ermelo goed bekend. De man is hoofd van de lagere school in Ermelo en actief in de gereformeerde kerk.

Het eerste, en enige, wat mijn zus met de ouders van het gastgezin doen is het naar Schiphol brengen van mijn ouders, broertje en zusje. Natuurlijk gebeuren er wel wat meer dingen, zoals verjaardagsvisites bij de broer van mijn ‘oom’, die ook in Ermelo woont, maar meer is het niet.

De zomervakantie wordt door het gastgezin, zonder ons, mijn zus en ik, doorgebracht. Wij tweeën gaan 14 dagen naar gereformeerde zomerkampen.

De sfeer is onwerkelijk in het huis. Mijn ‘tante’ ligt grotendeels op de divan in de achterkamer, is eigenlijk altijd moe. Mijn ‘oom’ is veel op pad voor de kerk. Hun dochter zit op de MMS, op het zelfde lyceum als ik, maar gezamenlijk naar school fietsen gebeurt nooit. Ze is al wat ouder, zit in de 4e klas, en ik pas in de eerste. Mijn zus gaat naar de mulo in het dorp.

In het huis slaap ik in een zolderkamertje aan de achterkant van het huis en door een smal raampje kan ik de perenboom zien die in de tuin staat.

Veel controle is er niet en ik ben op de zaterdagen dan ook veel aan het fietsen in de omgeving, en heb zo de bossen in de driehoek Harderwijk, Elspeet en Putten goed leren kennen.

Veel taken heb ik niet, helpen bij de afwas en het grasmaaien. Wat heel belangrijk aan de tuin is, is het goed verzorgen van de randen van het gras. Dat doe ik met een grasschaar en heb na iedere keer blaren in mijn handen van het knippen.

Veel controle op mijn schoolprestaties is er ook niet, totdat ik met Pasen met een slecht rapport thuis kom. Het ziet er naar uit dat ik in de 1e zal blijven zitten.

Er wordt actie ondernomen, mijn ‘oom’ komt regelmatig bij mij zitten als ik in de voorkamer huiswerk maak. Niet dat ik veel steun ondervind maar er wordt toegezien dat ik wat doe.

Vanaf zomer 1958 ben ik postzegels gaan sparen, en laat dat nu ook een hobby van mijn ‘oom’ zijn. Hij heeft een oud album dat hij niet meer gebruikt met daarin een groot aantal, weinig waardevolle postzegels, en dat mag ik hebben als ik over ga.

Uiteraard hoort mijn vader hiervan en stuurt een grote hoeveelheid postzegels die hij nog heeft overgehouden uit de tijd dat we in Indonesië woonden.

Mijn ‘oom’ bekijkt met mij wat er gestuurd is en pakt ineens een aantal zegels, een stuk of zes, en zegt ‘die mag ik wel hebben hè. Ik weet niet wat te zeggen en hij heeft ze al toegeëigend. In de catalogus zie ik dat het kostbare zegels zijn.

Ik heb het idee om dominee te worden, eigenlijk wil ik zendeling worden, niet zozeer uit geloofsovertuiging, maar meer om een avontuurlijk leven in ongerepte gebieden te kunnen leiden. Daarvoor heb ik Grieks en Latijn nodig en ik wil, ondanks mijn slechte schoolprestaties naar het gymnasium.

Het lukt me, ik ga over met een taak Frans, naar 2 gymnasium.

Een paar jaar later heb ik bedacht dat dit alleen maar gelukt is omdat de slechte resultaten werden gewijd aan de bijzondere omstandigheden waarin ik verkeerde en aan het feit dat ik dominee wilde worden, wie weet een roeping en daarin moet je niet in willen tegen werken.

11 gedachtes over “Het lijkt veel maar het is niets

  1. het treffendste vind ik je beschrijving van de kostbare postzegels die op zo’n schijnheilige manier door iemand die eigenlijk het voorbeeld zou moeten geven, afgepakt worden… veel volwassenen denken dat kinderen gék zijn… en meestal laten kinderen hen in die waan omdat ze geen raad met de situatie weten…

  2. Ik was vergeten de foto van het afscheid op Schiphol er bij te plaatsen, nog gedaan dus.
    @Maria: precies zoals je het zegt Maria, je knikt dat het goed is, maar dat is het niet.
    @Dianne: Je beseft het pas veel later, je voelt de onmacht weer, maar het krijgt dan pas een plaats.

  3. Het afscheid op schiphol laat je weg uit het verhaal….of komt de belevind daarvan nog..Wát zei je moeder, wat je vader en de rest…hoe voelde jij je.
    De foto van jezelf in de boom is ook prachtig….precies zoals het leven voor je is.

  4. @Zwollywood: De dingen gebeuren gewoon, weet er niets meer van, maar mijn ouders kennende zal het wel iets geweest zijn, wees lief, flink, doe je best etc., meer was er eigenlijk nooit.
    @Vuurjuffer: Dank je voor je compliment en belangstelling

  5. Onwerkelijk lijkt me een goede maar ook eufemistische omschrijving.
    Die oom is/was zelf nog een kind, zeg! Zoals hij deed met die kostbare, waardevolle postzegels, dat voelt helemaal verkeerd. Daar kun je als kind, en ook nog als "gast", toch geen kant mee op…..
    Hartelijke groet, CobyReactie is geredigeerd

  6. Ik heb altijd zo´n medelijden met de machteloze situatie van kinderen, vroeger, toen en nu, en god (of wij?) behoede(n)het, in de toekomst.

  7. De al iets oudere mens van nu, weet dat het vroeger ook niet alles was. Tegenwoordig worden kinderen anders behandeld dan toendertijd.
    Momenteel is er op de tv een programma: ‘Omdat ik het zeg!’, iets over opvoeding. Neen, ik heb het niet gezien en ik kijk er ook niet naar. Ik zag het in de Radio(tv)gids.
    Heer Luke, al die verhalen van toen, zij snijden als een mes dwars door je heen. Zo herkenbaar, soms tot tranens toe…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s