Splittende ouders in een gespleten gezin

Mijn ouders wonen net een maand in Merauke als mijn vader de opdracht krijgt de Sterrenbergexpeditie voor te bereiden.
Het is de bedoeling de besneeuwde toppen van het Sterrengebergte vanuit het zuiden te bereiken, waarbij antropologisch, biologisch, geologisch en taalkundig onderzoek gedaan zal worden. De bevoorrading van de expeditie moet met behulp van een helikopter gedaan worden.
De opdracht die mijn vader krijgt is de expeditie voor te bereiden door de landingsplaatsen voor de helikopter in te meten, er is nog geen sprake van GPS, en aan te leggen.
Daarvoor moet hij dezelfde tocht af leggen als later de expeditie, maar zonder de bevoorrading die zij hebben.
Hij komt in gebieden waar ze wel van de blanken weten maar er nog nooit één gezien hebben. Hij wil eigenlijk geen gewapende escorte mee hebben omdat dat alleen maar dreiging oplevert, toch moet hij genoegen nemen met een enkele gewapende politieman. Wel heeft hij een goede gids die hem laat zien hoe je kan weten wat verboden terrein is, signalen door middel van gebroken takjes en dergelijke.
De latere expeditie is eigenlijk een mislukking, zie OVT van de vpro.
Het mooie verhaal van de expeditieleden, dat zij de eerste blanke waren in het onontgonnen gebied berust dus niet op de waarheid.

Voor mijn moeder een moeilijke tijd. Mijn vader is drie maanden weg, en er is vrijwel geen contact mogelijk in de tijd dat hij in de rimboe is.
Mijn vader stuurt ons eerste dag enveloppen van de, voor de expeditie, speciaal uitgegeven zegel. Met daarop de handtekeningen van de leiders van de expeditie.

In die envelop zit een brief voor mij.

Het contact dat mijn zus en ik, in Nederland, hebben met onze ouders gaat per post. De brieven die ik krijg staan vol met aanmaningen, boze woorden enzovoorts over het achterblijven van de schoolprestaties. Geen lieve of bemoedigende brieven al sluiten ze altijd af met liefs.
Wij horen hoe goed het gaat in Merauke en dat mijn broertje en zusje zulke fijne kinderen zijn.
Voor mijn ouders wordt er van mijn zus en mij een staatsieportret gemaakt.
Mijn broertje en zusje haten die foto. Mijn ouders zwijmelen, bij die foto en zeggen dat wij zulke lieve en leuke kinderen zijn en dat zij ons missen. Mijn broertje en zusje hebben het zwaar te verduren, de ruzies van mijn ouders zijn eerder meer dan minder geworden. Het is zelfs zo dat mijn broer op een dag tegen mijn vader zegt ‘pap ik heb vandaag nog geen slaag gehad.

Splittende ouders in een gespleten gezin.

Gepubliceerd door

luuk1945

Fotografie, lezen, wandelen, schilderen, films ... woont in Gorssel

11 reacties op ‘Splittende ouders in een gespleten gezin

  1. Het klinkt allemaal zo onbeholpen liefdeloos. Ik bedoel niet jouw verhaal, maar het gedrag van jouw ouders.
    Luuk, wat heb jij een schitterend materiaal. Ik heb ook nog veel van dat soort dingen van mijn grootouders, maar daar hoor je binnenkort meer over. Beloofd!

  2. onbeholpen is het eerste woord dat me te binnen schoot en dat Thera ook aanhaalt. Geen idee hebben van de impact die zoiets heeft op kinderen. Te druk met zichzelf bezig zijn en uit het oog verliezen wat belangrijk is. Je haalt het nu allemaal terug en dat is heel moeilijk. Ik vraag me af in hoeverre dit jou gevormd heeft Luuk. Ik verwacht niet dat je hierop antwoordt )
    groet

  3. @Thera: Ze hebben geen idee hoe of wat een kind is als het ouder dan 7 jaar wordt. Nooitgehad ook was later bij hun kleinkinderen ook te zien
    @Dianne: Het probleem tussen mijn ouders gaf tijd nog ruimte om na te denken, maar ik denk nog steeds dat zij het ook niet in zch hadden.
    @Coby: bedankt voor het lezen.Reactie is geredigeerd

  4. geboeid en verbijsterd gelezen,
    bijzondere mensen zijn nog geen goede (groot)ouders , zo jammer,
    vraag me af, ook in het algemeen,
    kun je je ouders als mens waarderen terwijl ze als ouder faalden??

  5. Luke, wat geweldig de foto’s en brieven erbij. Ik vond het boek Sonny Boy zo mooi om te lezen. Mede door de foto’s e.d. die toegevoegd waren. Dat gevoel krijg ik hier ook een beetje bij…heel ander verhaal natuurlijk..

  6. U hebt nog een keur aan materiaal, Heer Luke, iets dat mij aan alle zijden ontbeert. Het houdt al de gedane zaken vast, zodat het eenvoudiger is, lijkt mij, bepaalde perioden na te zoeken.
    De postzegel overigens, is nr. 53 (Ned. Nw. Guinea) in de catalogus.
    Maar dat zegt verder niets over het leven van jullie destijds, een glimlach voor de goede verstandhouding…

  7. @Anne d’Ore: Jou vraag komt aan bod, maar als slot van de serie ‘mijn verloeren tijd’, dit duurt nog even. In de serie ben ik nu 14, ik stop in het jaar dat ik 20 word.
    @Moodswinger: Het verhaal is heel anders dat wel, maar de foto’s ondersteunen het geheel.
    @Johan HvD: Zonder al de foto’s, brieven etc. is het voor mij niet moeilijk de verlren tijd weer terug te brengen. Er is in mijn geheugen nog meer materiaal wat niet aanbodt is gekomen. Het aantal foto’s wat tot mijn beschikking staat is veel geringer. Het is mogelijk dat mijn vader, ja hij leeft nog, alles nog in bezit heeft. Hij heeft het ooit eens gedigitaliseert. Wie weet komt er nog eens meer fotomateriaal vrij.
    Een postzegelcatalogus van recente datum is hier ten huize niet aanwezig.
    Echter uw glimlach is voor mij een opbeurende gebeurtenis en is aangenaam.

  8. ik blijf gewoon meeleven/lezen,tot je 20 bent.
    het was eigenlijk meer een open vraag, ook voor mezelf,maar ben wel benieuwd naar je antwoord.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.