Zomerkampen

Ik ben over naar 2 gymnasium en moet op school, op de boekenbeurs, de boeken, die ik niet meer nodig heb, verkopen en de boeken voor de 2e klas kopen. Niemand gaat mee, ik doe dit alleen, zelfs de dochter van het gastgezin, die toch enige ervaring heeft, helpt mij niet. Ik ben geen handelaar en vind dit vreselijk om te doen. Toch lukt het mij, op een paar boeken na, de boekenlijst compleet te krijgen.

Dan is het vakantie, het gastgezin gaat naar hun vakantielocatie en mijn zus en ik ga naar gereformeerde zomerkampen. Niet naar het zelfde, het zijn natuurlijk meisjes en jongenskampen.
We moeten twee weken ondergebracht worden. Eerst ga ik naar een kamp bij Arnhem, en daarna naar een kamp in De Steeg.

De tocht naar het eerste kamp fiets ik van Ermelo naar Arnhem. Ik weet welke plaatsen op mijn route liggen en fiets door de bossen met behulp van de paddenstoelen. Ik wil ook de Posbank zien en zodra dat op een paddenstoel verschijnt ga ik daar heen. Dan naar beneden naar Arnhem. Ik heb het adres waar ik zijn moet, maar kan het niet vinden. Al fietsend kom ik bij het station van Arnhem en zie daar een VVV. Daar leggen ze me uit hoe ik bij het kamp moet komen, door Sonsbeek en dan nog iets daarboven.

Er zal wel van alles gedaan zijn met en voor de jongens in dit kamp, maar het enige wat ik mij kan herinneren is de eenzaamheid. Jongens die je niet kent, die allemaal lid zijn van een gereformeerde club en ik alleen daartussen.
De bonte avond, kan ik me wel herinneren, iedereen moet een stukje doen en ik dus ook.
De kampleiding beslist dat ik dat moet doen met twee jongens die buiten hun eigen groep liggen. Het is gewoon verschrikkelijk.

Zaterdag, na de bonte avond, ga ik naar het tweede kamp. De kampleiding legt mij uit hoe ik er moet komen en dat lukt goed.
In dit kamp slapen we in tenten. Ook hier weer groepen jongens die elkaar kennen, afkomstig uit Rotterdam. Ik voel me hier nog ellendiger dan in het vorige kamp.
Naast de volwassen begeleiding zijn er ook een paar oudere jongens mee, een jaar of zeventien zijn die. Eén van die jongens merkt mijn eenzaamheid en geeft mij zijn volle aandacht, die er vooral in bestaat mij te betasten en mij af te trekken. ’s Avonds in de tent ligt hij naast mij en wil dat ik hem af trek, wat ik ook doe.

Niet dat ik me hiervoor schaam of dat het erg vind dat me dit overkomen is. De aandacht vond ik wel plezierig. Het erge van dit gebeuren is dat mijn eenzaamheid er alleen door versterkt werd. Het gevoel dat je echt helemaal alleen bent, dat niemand er voor je is.
De foto’s van die kampen heb ik allemaal weggegooid. Ze vertegenwoordigen zo’n eenzaam gevoel dat ik  weer beleef als ik ze zag.

10 gedachtes over “Zomerkampen

  1. Gereformeerde zomerkampen.
    Het leek me toch al niks maar er zat nog een andere dimensie aan lees ik.
    Ik neem aan dat je nog meer over je jeugd zult schrijven Luke.
    Ik hoop een beetje dat je een dag gevonden hebt waarop je uit deze drijfzandmisere hebt weten te komen.

  2. @Coby: Bedankt voor het lezen Coby.
    @Bart: De ergste vakantie die ik ooit gehad heb Bart.
    @Scramble: Daarom duurt het ook zo lang.
    @Dianne: Het schuift ver je heen, je wordt wel geraakt, maar je doet er weinig mee op dat ogenblik.
    @Maria: Dank voor je bezoek en compliment.
    @Eve: Nu besef je dat het het ongelukkig voelen is.
    @Vroems: Er komt meer, maar, voor mijn gevoel nu is het ergste wel voorbij.
    Uit het drijfzand raak je wel alleen de modder blijft zolang aan je kleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s