Ik voldeed niet.

Het gastgezin waar mijn zus en ik verblijven is vreemd.
Ik heb niet het gevoel dat ik daar iemand ben.
De ouders gaan op een vreemde afstandelijke manier met elkaar om.

De dochter is aardig, op haar verjaardag mag ik meedoen aan het partijtje. Haar vrienden en vriendinnen behandelen mij of ik een gewoon mens ben, wel jong, maar gewoon. We doen een moordspel. Er zijn kaartjes, iedereen moet er een trekken, waarop je rol staat. De moordenaar, twee politieambtenaren en diverse personages.
Alle lichten gaan uit en iedereen gaat ergens in het huis een plaatsje zoeken, behalve de opsporingsambtenaren, die blijven in de kamer.
De moordenaar slaat zijn slag, een gil, en dan gaan de lichten aan. De vermoorde persoon mag, en kan natuurlijk ook, niets zeggen. De moord moet binnen een bepaalde tijd opgelost worden, zo niet dan maakt de vermoorde de moordenaar bekend. Ik vind het een prachtig spel en geniet er van.

De reden van de vreemde sfeer in het gastgezin wordt langzaam duidelijk.
Niet dat ik erop zoek naar ga, het wordt me verteld wat en waar het te vinden was, maar in het bureau van de vader vind ik boekjes die alleen in speciale winkels onder de toonbank worden verkocht.
Bij een uitstapje naar Arnhem gaan we met z’n allen winkelen en in een restaurant wat gebruiken. Alleen de vader niet, die gaat naar een bioscoop een film bekijken. De manier waarop dit gezegd wordt maakt duidelijk dat je geen vragen moet stellen. Het is nou eenmaal zo, al is het niet leuk. Voor mij is meteen duidelijk wat voor een film hij gaat bekijken.

In november vier ik nog mijn verjaardag in Ermelo, maar op 1 december verhuis ik naar het internaat van de familie Pieper in Harderwijk.

In de periode dat ik op de Rozenlaan in Ermelo woonde heb ik nooit straf gehad. Ik kan me ook niet herinneren vervelend te zijn geweest. Het enige wat ik deed, of liever wat ik niet deed was werken voor school.
Ik was daar gewoon niet gewenst, enige ervaring met jongens in het gezin was er niet, en ik voldeed niet aan het beeld van een rustige ijverige jongen.

12 gedachtes over “Ik voldeed niet.

  1. ik heb even in je andere bijdrage zitten kijken, maar kom er niet helemaal uit. had je in Ermelo twee gastgezinnen, of is dat schoolhoofd die je postzegels verdonkeremaande dezelfde man als die van de boekjes en films??

  2. Ik begin steeds meer te begrijpen waarom ik zoveel herken bij jou. Weer een deel van een "geheim" dat ik van dichtbij heb meegemaakt en dat je hier beschrijft. Het is vooral de sfeer erom heen die zo fnuikend is eigenlijk.
    En het niet gewenst zijn is ook iets dat je haarfijn aanvoelt. Het internaat moet op zich ook ergens een opluchting voor je zijn, je ging daar in ieder geval weg….
    Hartelijke groet, Coby

  3. @Maria:In Ermelo heb ik eerst met mijn moeder gewoond, toen kwam mijn vader erbij. Nadat zij weer vertroken waren heb ik in Ermelo in een en hetzelfde gastgezin gewoond. De man is dus dezelfde.
    Bedankt voor het lezen.
    @Coby: Het internaat is inderdaad een aanzienlijke verbetering. Maar daarover later in een blog.
    @Morgaine: De bedoeling is ook het verhaal, zoals ik me voelde, zo neer te zetten dat het lijkt dat er op afstand naar gekeken wordt. Toch is het zo dat bij het schrijven de gevoelens weer boven komen. Ik wil alleen die gevoelens niet uitbuiten en op de voorgrond plaatsen. Het is aan de lezer(es) om tussen de regels door, te zien wat er is gebeurt.
    Dank je voor je opmerking, ik heb daarmee het idee dat mij dit lukt.
    @Gala: Best was het niet. Maar de tijd die nu komt heb ik niet meer als zo akelig beschouwd. De laatste 4 afleveringen waren wel naarste periode die ik me herinner.
    Het is soms beter in een raar gezin op te groeien, je hoort tenminste ergens bij, dan in de situatie als in Ermelo in het gastgezin.
    @Marsjan: Dank voor je groet, en bedankt dat je gelezen hebt wat de bedoeling was.
    @Bart: Bedankt voor je bezoek en het lezen.Reactie is geredigeerd

  4. @Luuk,
    bedankt voor de uitleg. ik kon het zo moeilijk rijmen, die schoolmeester, van wie je eigenlijk verwacht dat hij keurig netjes was, met wat je later schreef… en ook die dochter, die jou als lucht behandelde, maar je dan op haar feestje uitnodigt…
    wat jij schreef over ‘niks voor school doen’ dat is herkenbaar; bij mij is dat later gekomen, bij mijn vervolgstudie na de middelbare school, was niet eens luiheid, maar me niet kunnen concentreren, de zin er ineens niet meer van inzien…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s