Mijn eerste bril

We hebben repetitie wiskunde, algebra. Ik zit achterin, voor de leraar links, bij het raam aan de schaduwzijde. Prima plaats niet te warm en lekker luchtig. We hebben aparte stoelen en tafeltjes. Naast mij zit Xandra, zij is ouder dan ik ben, al is ze nooit blijven zitten zoals ik al wel gedaan heb. Zij heeft tot enige jaren terug in Indonesië gewoond en heeft daar een leerachterstand opgelopen en is in een lagere klas geplaatst.

Onze wiskunde leraar, dhr Heertjes, heeft de vragen, met zijn kleine handschrift, op bord geschreven. Ik buig me naar rechts en vraag Xandra wat op het bord staat.
JE ZIT te SPIEKEN, kom jij maar eens bij papa. Als onze wiskunde leraar niet veel goeds in de zin heeft moet je bij papa komen.
Ik ga naar voren en vertel wat ik aan het doen was.
Ik kan niet lezen wat op het bord sta en heb aan Xandra gevraagd het me te zeggen.
Hij gelooft me en ik mag vooraan plaats nemen en de repetitie maken. Op die plaats kan ik met moeite ontcijferen wat op het bord staat.

Als ik thuis kom is mijn moeder op al de hoogte van het gebeuren en ’s middags gaan we naar het ziekenhuis waar mijn ogen door een arts worden opgemeten. Beide ogen -1,50 D.
Recept klaar en op weg naar Ifar, 40 km rijden waar een brillenmaker zit.
Er is maar één soort montuur, alleen de goede maat moet bepaald worden.
Eind van de week heb ik de bril.

Ik vind het vreselijk, vind dat ding lelijk, maar eerlijk is eerlijk er gaat een heldere wereld voor me open. Alles is scherp en de kleuren, die normaal wat doorliepen, zijn mooier.

Als ik de bril heb ga ik weer op mijn oude plaats zitten, achter in de klas.
Maar zodra we weer wiskunde hebben moet ik weer dichtbij papa zitten, mijn protesten helpen niet.
De grotere aandacht van de leraren overigens ook niet, mijn resultaten zijn voor een zittenblijver ronduit slecht.

9 gedachtes over “Mijn eerste bril

  1. Wat we noemen een studje .
    Ik heb de foto’s van die leeftijd met bril vernietigd (opéén na). Misplaatste ijdelheid. Ik kom hier graag voor mijn blunders uit.
    Invoelbaar verhaal.

  2. Een prachtig kind!
    Raar he dat men er vroeger zo apart mee om ging als men een bril moest dragen, nu is het juist in de mode en kinderen die een beugel krijgen zijn super populair, zo zelfs dat mijn kinderen ook al zeuren om een beugel, liefst buitenom, met veel haakjes. Mooi verhaal, ik zag het gewoon voor me gebeuren, je schrijft prachtig beeldend.

  3. @klaverblad: Nou was ik niet hoor!
    @Linde: Die overhemden, blouses, zie je niet meer.
    @Dianne: Vind ze nog steeds niet je dat.
    @Merel: Mooie avatar heb je. Ga je ook bezoeken. Dank voor je compliment.
    @Zilvertje: Bedankt voor compliment.
    Heb ook lenzen geprobeert, maar draag al te lang en bril.

  4. O jee, een bril toen, dat was niet in! Vreselijk ja, de mijne heb ik maar drie maanden gedragen(op, af, op, af) en raakte hem toen kwijt!

  5. Hoi, ik was 9 toen ik mijn bril kreeg. Je lijkt en profil best een beetje op mij. Als mijn kinderen lezen was Klaver schrijft, ‘studje’ zullen ze vreemd opkijken, want dat is wel heel iets anders dan een ‘stuudje’ wat hij hopelijk bedoelt. Misschien plaats ik een foto van mezelf met bril. Ik vond de mijn veel lelijker, maar er was inderdaad niet veel keuze.
    Groet, O.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s