Veraden, zo voelde ik mij.

De standplaats van mijn vader was nu Hollandia, maar daardoor veranderde de situatie voor hem en voor ons niet.
Nog steeds ging hij op tournee, soms een week dan weer een maand.
Eens in de week belde hij dan via de radiotelefoon met mijn moeder.
Zoals het woord al zegt je telefoneert maar de gesprekken zijn ook op de korte golf te beluisteren, en dat doet iedereen dan ook van wie iemand ergens anders op Nieuw Guinea zit. Dit omdat er ook wel berichten via via worden doorgegeven.
Niet echt iets voor een persoonlijk gesprek dus.

Op school gaat het niet geweldig, zeker bij wiskunde niet.
Gedoe met merkwaardige producten, ontbinden in factoren, het komt maar niet bij mij binnen.
Op een repetitie algebra heb ik een twee gescoord, echt slecht dus.
Ik moet die repetitie de volgende dag getekend door mijn ouders weer laten zien.
Ik weet dat dit weer een hoop gedonder gaat geven, je bent al blijven zitten en nu doe je nog steeds niet je best, wat moet er van je terecht komen.
Allemaal vragen waar je als puber ook geen antwoord op hebt.
Mijn vader is een maand weg en mijn moeder moet de repetitie ondertekenen.
Ik weet wat er gebeuren gaat, ze zal niets aan mijn vader vertellen zolang hij weg is.
Maar over een week of twee als hij weer thuis is wordt alles wat wij aan slechte dingen gedaan hebben door mijn moeder aan hem verteld.
Het gevolg kan zijn een pak slaag, huisarrest, doodzwijgen etc.

Ik neem het besluit de handtekening van mijn moeder na te maken, en dat lukt me perfect.
De volgende dag neem ik de repetitie weer mee naar school met een keurige handtekening er onder. De leraar, kom maar eens bij papa, bekijkt de handtekening en zegt die heb je nagemaakt.
Ik ontken dit.
Nee, je hebt hem nagemaakt want de handtekening bevat niet de meisjesnaam van je moeder.
Ik zeg dat ze nooit met haar meisjesnaam erbij ondertekent, wat ook zo is, ik heb de handtekening echt goed nagemaakt.
De leraar zegt dat hij vanmiddag om 1 uur naar huis zal bellen om te controleren of ik de waarheid gesproken heb.

Thuis laat ik mijn moeder de repetitie zien met haar handtekening, en probeer haar wijs te maken dat ze die zelf heeft gezet.
Ze ontkent dat.
De poppen zijn aan het dansen.
Om 1 uur wordt er gebeld en wordt er navraag gedaan naar de handtekening.
Mijn moeder zegt dat ze inderdaad zonder meisjesnaam ondertekent, maar dat ze deze handtekening niet heeft gezet en de repetitie vandaag pas heeft gezien.
Ik moet weer naar school komen, krijg daar een preek en word wegens het vervalsen een dag geschorst.

Weer thuis gekomen is mijn moeder nog steeds vreselijk kwaad.
Ik smeek haar om niets tegen mijn vader te zeggen als hij thuis komt.
Ik wil alles doen omdat te voorkomen.
Mijn moeder geeft geen krimp, en weer smeek ik haar het niet te doen.

Als mijn vader na twee weken thuis komt vertelt mijn moeder wat Luuk heeft uitgevreten.
Ik krijg een keiharde mep, huisarrest en word doodgezwegen.
Ik mag alleen nog in de kamer komen om te eten, en ja natuurlijk mag ik ook van mijn kamer komen om de grote maandagwas te doen, te dweilen af te wassen, de gewone dingen die ik altijd voor mijn moeder doe.

12 gedachtes over “Veraden, zo voelde ik mij.

  1. Waarom doen moeders dit?
    Wat Dianne zegt onderschrijf ik.
    Waarom moet een vrouw zich zo ondergeschikt maken aan haar man als het om straffen gaat?

  2. Wederom herkenning, Luuk.
    "Ik weet dat dit weer een hoop gedonder gaat geven".
    Als je je geschiedenis vanaf het begin hebt gevolgd, begrijp je dat je uit nood tot zo’n vervalsing overgaat. En dat de reactie van je moeder en het alsnog vertellen aan je vader en dan nog eens een keer de straf die er op volgt, het woord verraad meervoudig en tot op het bot laat voelen. Het is verraad in het kwadraat.
    En oh ja, leraar wiskunde die zich papa noemt: had dìe les maar eens begrepen en uitgelegd….
    CobyReactie is geredigeerd

  3. @K: autoritair was niet het enige probleem.
    @Dianne: Had dat toen verwacht, maar het was er niet.
    @Klaveblad: Zo houden en hielden mijn ouder elkaar in de tang.
    @Coby: Het leerprobleem lag meer bij mij, ik deed niets, zelfs in de les niet. Dat hij zich papa noemde kwam omdat in de parallelklas zijn zoon zat. Maar de meeste leerlingen waren wel bang voor hem, ik niet zo.

  4. Neen, herkenning is dit bij mij niet maar ik kan het me wel voorstellen.
    En eigenlijk had ik slechts één ouder, met -min of meer- alle voordelen van dien. Er werd bijna nooit gecontroleerd en eigenlijk kon ik doen en laten wat ik wilde. Maar daarvan behoeft u zich niet het beste denken, hoor…
    Wel zeer herkenbaar is het pakje Miss Blanche…
    Groet
    Johan

  5. Mijn ouders hadden onderling eigenlijk geen contact en bemoeiden zich niet met onze schoolprestaties. Misschien had ik het wel gewild, en had ik het een eind verder geschopt. Helaas. Maar dat doorgeven van onprettige berichten is niet prettig en ol kan me voor stellen dat je dat als verraad ervoer.
    Afijn (enfin) zo hennem we allemaal moeten knokken.
    Groet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s