Sneu hondje

Het was nog niet eens zo lang 1 januari, net een klein kwartier. Na de wensen, de omhelzing en het glaasje even naar buiten. Even kijken wat er zoal aan rommel werd weggesmeten en omhoog geschoten.

Als jongen heb ik dat gedaan.
Eerst met kleine busjes en een klontje carbid. Deksel eraf, er in
spugen, deksel er op en dan een lucifer bij het gat in de bodem.
Boem, harder knalde het niet.
Later ook met rotjes, maar geen experimenten om de knal
groter te maken.
Na mijn veertiende ben ik ermee gestopt, het was gewoon niet
interessant genoeg, maar het kan ook zijn dat ik er geen geld
voor had, dat weet ik niet meer.
Weer later, heb ik nog wel eens vuurwerk afgestoken, niet veel.
Nu niet omdat ik het zo geinig vond maar voor mijn kinderen.
Ik geloof dat ik dat niet langer dan een jaar of vier gedaan heb,
maar ook dat weet ik niet meer.

Goed, we staan daar zo te kijken, snuiven de cordietlucht naar binnen, maar afgezien van een enkele serie vuurpijlen is er niet veel te zien.
In onze wei lopen drie rammetjes en als er ineens een hele serie vuurpijlen uit elkaar spat, moet er toch even gekeken worden hoe die rammetjes dit eigenlijk wel vinden.
Het is aardedonker, afgezien van af en toe een flits aan de hemel, of beter tegen de wolken, dus niet goed te zien hoe de rammetjes het vinden.
Het licht dus aan in de buitenstal, geen rammetjes, die staan rustig en ongestoord wat aan het gras te kauwen, geen benul van oud en nieuw.

Maar er is wel iets anders te zien.
In het stro, in het opslaghok naast de buitenstal, ligt een beestje wat ook geen benul heeft van oud en nieuw, maar dan niet rustig en ongestoord.
Het bibbert en is helemaal in het stro weggekropen.
Een hondje, wit met een zwarte vlek op de kop en een grote zwarte vlek op de linkerschouder en een spits snuitje.
We nemen het sneue hondje mee naar binnen. Het lijkt wel wat op het hondje van mensen even verderop.
Even bellen. Nee die had het ook niet maar was gewoon thuis.
Nu is die buurvrouw altijd erg goed op de hoogte van allerlei zaken die zich in het dorp afspelen, dus wist zij te melden dat iemand inderdaad sinds vanmorgen een hondje miste. Maar hoe die mensen heten, niet bekend, wel waar ze woonden.
Dus maar even op stap, lopend natuurlijk want een borrel op en geen licht op de fiets.
Het was niet zo ver lopen, minuutje of zes. Aangebeld, althans geprobeerd, maar de bel deed het niet. Toen maar op het raam geklopt, de mensen zwaaiden vrolijk terug. Dus nog maar een keer geklopt en met wat gebaren duidelijk gemaakt dat ik ze graag wilde spreken.
Nou goed, er werd open gedaan en ja hoor, ze misten een hondje. Het voldeed aan de beschrijving. Ik ook gelukkig want nu kon het hondje weer naar huis.
Natuurlijk krijg ik ook nog te horen hoe het allemaal zo gekomen is. Baasje vond het niet nodig hondje aan de riem te doen, loopt toch niet weg. Eén knal later was het hondje weg.
Hoe lang het beestje al in het stro, zijn schuilplaats, gelegen heeft, dat weet ik ook alweer niet, maar ik denk, en waarom zou ik dat niet doen, de hele dag al.

Soms zou ik willen dat we allemaal waren zoals dat hondje. Dan was er geen lawaai, geschitter, geknal en vuurwerk in onze wereld. Hoeven we zo nu en dan ook niet weg te lopen en in het stro te kruipen.
Maar zo zit dat niet en waarom niet?
Het zal wel iets begrijpelijks zijn, iets wat in ons mensen zit. Maar snappen doe ik het toch niet.

11 gedachtes over “Sneu hondje

  1. goed verhaal! Dat vuurwerk hoort helemaal niet mee aangestoken te worden. Ooit is het knallen bedacht om kwade geesten te verdrijven. Dat zat als ritueel in een cultuur, die nog niet kon weten dat zo’n kwade geest het vuurwerk zou overnemen. Nu merk je ieder jaar dat het vuurwerk bezield wordt door een gees die steeds kwader wordt. Dan is het verstandiger om het niet meer aan te steken, want dan heb hetzelfde resultaat als destijds. Geen kwade geesten die de jaarwisseling voor mensen-en-dieren-met gevoel verpesten.

  2. Die jongens en mannen (want die zijn altijd gek op vuurwerk, nooit moederes en dochters) hebben er geen idee van wat ze dieren aandoen. Sommige honden zijn dage van slag. Mijn katten kruipen weg op zolder, en komen pas o nieuwjaarsdag voorzichtig naar beneden. Pas na twee dagen is alles weer normaal. Voor mij mogen ze dat vuurwerk afschaffen.

    • Dat weet ik nog zo net niet, bij de wandeling over de Stokkumeres afgelopen zondag, zagen we in Stokkum juist meisjes die bezig waren het overgebleven vuurwerk af te steken. Ook hier schrijdt de emancipatie voort.
      Groet Luuk

  3. Ik zette een “likje”.
    Wij hebben drie gecontroleerde vuurwerkfeestjes aangestoken voor de kleintjes. Later drie gecontroleerde vuurpijltjes voor de groten en voor de rest genoten en foto’s genomen van wat anderen afschoten.

    Beetje hypocriet, dat wel. Maar toch genoten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s