Pinken door het lint

In juli maakte ik een wandeling van Laren naar Zutphen. Als je op de fiets gaat dan rijdt je via Almen en dan via de bossen naar Zutphen. Op de manier kan je ook best een mooie wandeling maken. Net zoals wandelend, ook via Almen, langs de Berkel richting Zutphen.
Ik heb daar al veel gewandeld en ook wandelingen in dat gebied op het blog gezet.
Dit keer wilde ik anders lopen, ik wilde te noorden van het Twentekanaal blijven en door open land lopen.
Omdat ik niet graag over verharde wegen wandel heb ik gekozen voor een wandeling die voor een groot deel langs de Molenbeek voert.
Deze wandeling heb ik nog niet beschreven en op het blog gezet, maar dat komt nog wel.

Daar waar de Esveldsdijk over de Molenbeek gaat ben ik van de weg gegaan en langs de Molenbeek gaan lopen.
Even later kruis je dan de Harfensesteeg met aan de linkerkant een melkveebedrijf.
In de wei, grenzend aan de Molenbeek, liep wat jong vee en wat oudere koeien.
Rechts, aan de overkant van de Molenbeek langs een akker, pruttelde een trekker.
Afgezien van die trekker was het er stil.
Terwijl ik daar rustig voortstapte keken twee pinken belangstellend naar mij, hun staarten iets omhoog.
Ineens keerden de pinken zich om en zetten het op een rennen. Wie of wat loopt daar, daar loopt nooit iemand, dat kan niet goed zijn, gevaar!!
Het weiland was in tweeën gedeeld met een lint, dat al dan niet onder spanning stond.
Normaal blijven de dieren netjes binnen deze simpele afscheiding, maar nu was dat lint er gewoon niet. Met z’n tweeën draafden ze, staarten omhoog, dwars door het lint. Met een grote boog renden ze weer naar het lint, dat verder op nog intact was, en de soortgenoten, aan de andere kant van het lint, en braken nogmaals door het lint heen.
Naast het roffelen van de poten van de pinken en het pruttelen van de trekker hoorde ik ineens tuut teut.
ik keek om, ik was de trekker al voorbij, en zag de man in de trekker zitten, nu met een hulpeloos gebaar met zijn armen omhoog.
Het was duidelijk dat de man mij iets verweet. Het was mij natuurlijk wel duidelijk dat mijn aanwezigheid daar de pinken de stuipen op het lijf hadden gejaagd.
Ik hief, net als de man in de trekker, ook mijn armen omhoog, even hulpeloos als hij.
Ik loop alleen maar hier, kan ik er wat aan doen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s