Wiekel

Tijdens het wandelen zie ik regelmatig een wiekeltje bidden maar nooit echt dichtbij. Dit wiekeltje stond niet zo ver voor mij te bidden en toen het gebed niets opleverde ging de vogel maar hoog in de boom zitten, ook niet zo heel ver weg, zodat ik deze foto kon maken.

Als ik deze vogel tijdens het wandelen, fietsen doe ik heel weinig, zie denk ik oh … een wikeltje, en het tweede woord dat daarna direct in mij opkomt is torenvalk. Ik heb 17 jaar in Friesland gewoond en gewerkt en daar wordt deze vogel reade wikel, of gewoon wikel genoemd. Sindsdien zit dat in mijn hoofd. Maar in het Nederlands heet deze vogel ook wiekel en het bidden heet dan ook wel wiekelen en dat wist ik niet totdat ik dit blogje maakte Nu is de naam wiekel nog steviger in mijn hoofd verankerd.

Melancholie

Als de kleur verdwijnt in nevel en mist en als dan ook de bomen zacht ruisen in de wind dan bekruipt me soms een gevoel wat me terug brengt naar mijn jeugd.

Ik zit in een kuil op de heide bij Ermelo, het is nevelig, somber en het is een onzekere tijd. Niet alleen ben ik dan net twaalf maar ook ga ik over niet te lange tijd wonen bij pleegouders omdat mijn echte weer naar Nieuw-Guinea vertrekken. Ik voel me verdrietig, eenzaam en verloren. Ik weet niet wat beter is (nu zou ik slechter zeggen maar toen niet) thuis met mijn ouders of bij anderen, vreemden wonen.

Het is niet meer zwaarwegend of voortdurend aanwezig, maar het verleden verdwijnt nooit, het is er altijd en steekt zo nu en dan zijn kop op.