Herinnering aan een waterleiding

Toen ik deze luchtwortel van een den boven het zand zag uitsteken moest ik meteen aan ons huis aan de van der Crablaan in Hollandia in Papua (Nieuw Guinea) denken. Die herinnering heeft niet met bomen of natuur te maken. In Papua zijn natuurlijk wel bomen met luchtwortels zoals de mangrove en andere in het oerwoud waarvan ik de naam niet ken.

Nee het is eigenlijk heel prozaïsch, het deed me denken aan de waterleiding daar. De buis van de waterleiding naar ons huis liep bovengronds. Net als de luchtwortel was de waterleidingbuis bevestigt aan pinnen die in de grond staken en lag ongeveer even ver boven de grond. Alleen de grond er onder was geen zand maar donkerrode grond.

Het verbaasd me toch altijd hoe ineens de , toch niet belangwekkende, herinneringen uit het niets ineens naar voren springen. Het was een indrukwekkende tijd met dreiging van oorlog en een thuissituatie die ook niet erg fijn was, en dan is ineens die waterleiding er.

Papua

Terug ben ik nooit geweest, het stond, en staat mij nog steeds tegen dat de Indonesiërs het bewind over dit deel van het eiland Nieuw Guinea hebben verkregen.

Er zijn al heel lang protesten van de Papua bevolking en nu ook weer.
Al die jaren heb ik nooit iets laten horen van protest tegen de Indonesische overheersing. Maar nu dan wel.
Toen en nu vind ik dat Papua een zelfstandig land dient te zijn met beheer over zijn eigen rijke voorraad aan grondstoffen.

Zie voor meer info op Wikipedia

Jappen aan ’t werk

In de tijd dat mijn vader, begin 1946 in Batavia was, zag hij dat ze een embleem van de auto van de bevelhebber van de Japanse Marine aan het verwijderen waren.
Ze wilden dat weggooien maar mijn vader vond het wel een interessant ding en heeft het meegenomen.
Een soort oorlogsbuit?
Het embleem heeft altijd ergens in de woonkamer een plaatsje gehad, schoorsteenmantel of dressoir.
Het rozet in het midden is een gestileerde kersenbloesem.

Hoewel ik zelf geen herinneringen heb aan de Japanse krijgsgevangen, ik was één jaar, heb ik wel vaak naar de onderstaande foto’s gekeken.
Waren dit de zo gevreesde meedogenloze Japanse soldaten.
Ik heb ze altijd, zo van de foto, gezien als gewone mensen.

 

Mijn vader moest toezicht houden bij de aanleg van een sceptictank. werk dat uitgevoerd werd door de Japanse krijgsgevangen.
Hij praatte ook met ze en heeft ze een keer dat embleem aan die krijgsgevangenen laten zien.
Ze herkenden het, het was van een heel hoge Officier.

Nu is het in mijn bezit.
En zal het, te zijner tijd, overdragen aan een volgende generatie.

Poseur

Gefotografeerd worden vind ik niet geweldig. Moeilijk om bewust en ongedwongen maar toch een geposeerde houding aan te nemen.
Maar hier kan ik er toch wel wat van.

Foto in 1961 gemaakt op Base G, Hollandia.
De horizon is wel wat scheef, maar bij draaien  van de foto valt mijn hoofd er wat af.

Tempo doeloe – Golven op Base-G

De hoogste en mooiste golven op Base G waren aan de kant van de kaap Soeadja.
Niet altijd natuurlijk, maar bij een goede deining op de oceaan kwamen ze aanrollen.

Echt goed zwemmen kon je op Base G niet, veel zeegras en daarin zee-egels en zeeslangen. Aan het eind van het ondiepe gedeelte een smal rif en daarna ging het steil naar beneden.
Het zwemmen daar was gevaarlijk vanwege de sterke stroming langs het rif, maar daar aan de kant van de kaap, daar kon je heerlijk je laten meesleuren en rond laten tollen door de golven.