Avond in Port Lesney

Na een bewolkte dag met soms regen dan weer zonneschijn aangekomen op de de camping van Port Lesney, Les Radeliers, begon het echt te regenen, maar niet te lang, hoewel het best hard ging. Met het komen van de avond kwam ook de zon. Vanaf de camping gelegen aan de rivier Loue kon je langs de rivier lopend, onder de brug door, bij een kiezelstrandje komen.

Zoals te zien is waren wij niet de enige die dat bedacht hadden. Heerlijk zonnetje, windstil en mooi helder kniediep water. Nog even genieten van de zon.

Privéstrandje

Je moet er wel even voor lopen, of beter afdalen en vervolgens weer klimmen, maar dan heb je op deze nevelige en ietwat sombere dag wel een privéstrandje.

Ja echt er zijn twee mensen op het strandje, geen vrienden of bekenden van mij.

Ik ben altijd weer verwonderd over de aardlagen die je zo gekanteld ziet. De foto is aan de kust van het Baskenland gemaakt.

Lijzijde

Laatst was ik weer eens aan het zoeken naar foto’s van Manokwari, op op de Vogelkop West-Papua, toen ik las dat de Doré baai, waar Manokwari aan ligt, een baai is waar de schepen in alle rust voor ree kunnen liggen. Een landtong sluit de Doré baai van de open zee zodat de wind en de grote golven daar geen vrij spel hebben.

Ik kan me ook niet herinneren dat ik, in de drie kwart jaar dat ik daar gewoond heb en over de baai heb uitgekeken dat ik daar grote golven gezien heb. Aan de andere kant van de beschermende landtong lag een steil strand met zwart zand waar ongelooflijk veel zandvlooien waren en een zware branding, de Doré kant had mooie heerlijk witte stand zanden.

Wat ik me wel kan herinneren, en waar ik het met mijn vader nog over gehad heb toen hij nog leefde, was dat we, toen aan het eind van de landtong waren , bij de vuurtoren?, we op grote afstand een zeer hoge golf zagen aankomen, een golf van zeker misschien wel zes a zeven meter hoog. We zijn in de auto gesprongen en hard weggereden. Onderweg reden we langs het witte strand en hebben daar geen grote golf gezien. Mijn vader kon zich niet meer herinneren, en ik zeker niet, of er toen ergens een aard- of zeebeving geweest was.

Naamloos

Als je een blog schrijft binnen WordPress en je vergeet een titel toe te voegen dan wordt je blog opgeslagen als Naamloos. Zo heeft dit blog zonder tekst en titel maar met foto een tijdlang bij de concepten, blogs waar ik mee bezig ben, gestaan. Ik kon geen blog bedenken, laat staan een titel, dat paste bij deze foto.

Een hekwerk op het hoge gedeelte van het strand, daar waar de paviljoens staan, met op de achtergrond een zeer kalme Noordzee en waar boven een lucht met een roodachtige gloed van de late herfstzon is te zien. Waarover moet het gaan, begrenzing, einde van een mooie dag, kans op ontsnapping rechts van het hek? Niets kwam in me op.

Maar ik vond deze foto, en vind deze foto nog steeds, mooi vanwege de compositie en omdat het een verhaal in zich heeft (al weet ik niet precies welk) en omdat de foto heel goed de sfeer weergeeft zoals ik die ik op dat ogenblik ervoer, en nu nog steeds ervaar.

Dus Naamloos, omdat ik niet kan vertellen wat deze foto me doet.