Natte avond in mei

Een natte wandeling in de Ravenswaarden, mooie, dreigende lucht. Het fluitenkruid, de meidoorn en de margrieten bloeiden volop en de vochtige lucht was vol van de geur van de meidoorn.

Op een gegeven ogenblik kwam er, uitermate langzaam, stapvoets, een zware trekker met daarachter mestinjectie tank aan rijden. Dat moet voor de boer ook gebeuren, al is het Natura 2000 gebied.

Daarna kwam de regen en ben ik terug gegaan en als laatste foto de zon achter de regenwolken gemaakt. De mestinjectie werkte goed, de wind stond wel mijn kant op, want heb alleen de meidoorn geroken.

Rondje door Rhijngeesterbosje

Onderweg kwam ik ook de krakeend (weer) tegen en de eerste hartbladzonnebloem bloeiden ook al.

Het weitje met de schapen ligt aan de rand van het Rhijngeesterbosje, bij de eerste foto hierboven is dat nog niet te zien maar op de volgende foto is het iets beter te zien te zien, en als je er loopt zeker te horen, de A44 loopt er vlak langs (tussen het bosje en de gebouwen).

Wiekel

Tijdens het wandelen zie ik regelmatig een wiekeltje bidden maar nooit echt dichtbij. Dit wiekeltje stond niet zo ver voor mij te bidden en toen het gebed niets opleverde ging de vogel maar hoog in de boom zitten, ook niet zo heel ver weg, zodat ik deze foto kon maken.

Als ik deze vogel tijdens het wandelen, fietsen doe ik heel weinig, zie denk ik oh … een wikeltje, en het tweede woord dat daarna direct in mij opkomt is torenvalk. Ik heb 17 jaar in Friesland gewoond en gewerkt en daar wordt deze vogel reade wikel, of gewoon wikel genoemd. Sindsdien zit dat in mijn hoofd. Maar in het Nederlands heet deze vogel ook wiekel en het bidden heet dan ook wel wiekelen en dat wist ik niet totdat ik dit blogje maakte Nu is de naam wiekel nog steviger in mijn hoofd verankerd.

De poort

Je loopt er al jaren te wandelen en dan opeens zie je het. Ik weet niet hoe dat gaat in mijn brein, komt het door het licht of door ….

Ik weet het niet. Ik zag ineens een weg, geflankeerd door pilaren naar poort van licht. Zelfs bekende wandelingen leveren steeds nieuwe gezichtspunten op in het leven.

De foto is genomen in de bossen van Joppe.

Lekker rustig wandelen

Geen wapperende haren, dikke jassen en dassen, optornen tegen de wind of worden voort geblazen. Nee het was vrijwel windstil op zondag 8 november 2020, misschien een licht oostenwindje, maar dat was het wel. Een kalme zee zodat je het ploffen van de, langzaam aankomende, golven op het strand goed kon horen. Alles straalde rust uit, zelfs de zon deed mee door niet fel te schijnen maar zijn licht te laten temperen door de bewolking.